Paulo Coelho

Zawsze tak z nim było. Zwyciężał, bo w każdą podejmowaną decyzję wkładał kontrolowaną dozę szaleństwa.

Zawsze wolałam sarkastyczne pochwały od konstruktywnej krytyki.

Świat jest niebezpieczny (…). Gdziekolwiek jesteś, wszędzie czyha niebezpieczeństwo.

Nie ma nic do stracenia, przekonuje samą siebie, ale jakiś głos w jej głowie powtarza: „To twoja jedyna i niepowtarzalna szansa”. Nie ma czegoś takiego jak jedyna i niepowtarzalna szansa. Życie zawsze daje nam drugą szansę.

Każdy jest spragniony uznania.

Zależy od innych. Minęło dużo czasu zanim to odkryła, ale w końcu zdała sobie z tego sprawę. Zna osoby dumne ze swojej emocjonalnej niezależności. W istocie są tak samo słabe jak ona i płaczą po kryjomu, nigdy nikogo nie prosząc o pomoc. Wierzą w niepisane prawo, że „świat należy do silnych” i tylko „najsilniejsi w nim przeżywają”. Jeżeli miałoby to być prawdą, rodzaj ludzki przestałby istnieć.

Czytelnicy wolą newsy od rzetelnej informacji.

Pistoletu użyje tylko w ostateczności. Istnieje tyle innych sposobów zniszczenia czyjegoś świata.

Żywiła głębokie przekonanie, że miała misję do spełnienia: odmienić świat, żeby lepiej się w nim żyło przyszłym pokoleniom; połączyć wysiłki wszystkich ludzi myślących podobnie; dowieść że sztuka jest nie tylko rozrywką; obnażyć nędzę duchową i fałsz przywódców politycznych; ratować głodujące dzieci w Afryce; chronić środowisko naturalne; walczyć z niesprawiedliwością społeczną. Zamysł ambitny, ale była pewna, że dzięki uporowi możliwy do urzeczywistnienia. Żeby osiągnąć upragniony cel, musiała najpierw oczyścić duszę. Z pomocą miały jej przyjść cztery siły, które zawsze nią kierowały: miłość, śmierć, władza i czas. Musimy kochać, ponieważ Bóg nas kocha. Musimy być świadomi śmierci, żeby cieszyć się życiem. Musimy walczyć, żeby zwyciężyć – nie ulegając jednak żądzy władzy, bo władza dla samej władzy jest niewiele warta. Wreszcie musimy zrozumieć, że nasza nieśmiertelna dusza tkwi uwięziona w pajęczynie czasu, ze wszystkimi jej możliwościami i ograniczeniami.

Sam produkt wysokiej jakości nie wystarczy do osiągnięcia sukcesu.

Przecież życie ma zawsze jakiś głębszy sens, a wszystkich łączy niewidzialna sieć. (…). Ludzie zamykają się we własnych, małych, egoistycznych światach, a w swoich planach nie liczą się z bliźnimi. Wierzą, że nasza planeta to ziemia, którą trzeba eksploatować. Kierują się instynktem i pożądaniem. Nie dbają o nasze wspólne dobro.

Odpowiadać ciosem na cios to jedno, ale nosić w sobie przez całe życie ślady porażki to sprawa daleko poważniejsza. Jak wiadomo, przeżyte w dzieciństwie głupie sypnięcie się w szkolnym przedstawieniu, potknięcie się w tańcu, komentarze o patykowatych nogach, czy kapuścianej głowie, mogą mieć dwojaki skutek. Niektórzy wybierają zemstę i starają się osiągnąć jak najlepsze rezultaty w dziedzinie, w której uchodzili za słabeuszy. „Jeszcze mi pozazdrościcie”, myślą. Jednak większość godzi się z porażką i od tej pory wszystko układa się coraz gorzej. Brak im wiary w siebie, z pokorą przyjmują przeciwności losu (chociaż marzą o wolności). Pobierają się, żeby dowieść, że nie są tak brzydcy, jak to wmawiali im koledzy (chociaż sami uważają się za wyjątkowo nieatrakcyjnych). Płodzą dzieci, żeby nikt nie posądził ich o bezpłodność (chociaż nigdy nie chcieli potomstwa). Dobrze się ubierają, żeby nikt ich nie posądził o brak smaku (chociaż dobrze wiedzą, że wszyscy krytykują ich wygląd.)