Paulo Coelho

Targnięcie się na własne życie leży w ludzkiej naturze.

Szaleństwo to niemożność przekazania swych myśli. Trochę tak, jakbyś znalazła się w obcym kraju – widzisz wszystko, pojmujesz, co się wokół ciebie dzieje, ale nie potrafisz się porozumieć i uzyskać znikąd pomocy, bo nie mówisz językiem tubylców.

– Każdy z nas czuł to kiedyś.

– Bo wszyscy, wszyscy taki czy inny sposób, jesteśmy szaleni.

Wielkim szaleństwem, do jakiego są zdolni mężczyźni i kobiety, jest właśnie miłość.

Zwykle ludzie umierają wtedy, kiedy się tego najmniej spodziewają.

– Widziałam kiedyś kobietę w czerwonej sukni z dużym dekoltem, jak paradowała ulicami Ljubljany przy pięciostopniowym mrozie. Patrzyła przed siebie szklanymi oczami. Wzięłam ją za pijaną i chciałam jej jakoś pomóc, ale odtrąciła mnie, gdy chciałam jej dać moją kurtkę.

– Być może w jej świecie było właśnie lato, a jej serce rozpalała tęsknota za kimś, kto na nią czekał. Nawet jeśli ten ktoś istniał tylko w jej chorej wyobraźni, to przecież miała prawo żyć i umrzeć tak jak jej się podobało, nie sądzisz?

Samobójstwo – nareszcie uwolnienie i wieczna niepamięć.

Społeczeństwu narzucano coraz większą ilość przepisów i ustaw sprzecznych z przepisami, i nowe przepisy sprzeczne z poprzednimi ustawami. To powodowało, że ludzie byli zastraszeni, bali się naruszyć niewidzialne zasady, rządzące ich życiem zasady.

Wszyscy szukamy nowych doświadczeń.

Wśród ludzi będziemy uchodzić za szczęśliwe małżeństwo i nikt się nawet nie domyśli, że za pozorem szczęścia kryje się samotność, gorycz, wyrzeczenie.

Ryzyko przygody jest tysiąckroć cenniejsze od dobrobytu i wygód.

Umiera się nie dlatego, by przestać żyć, lecz po to, by żyć inaczej.

Tak mówią wszyscy wariaci: że są normalni.