Paul Evans

Dziwna ta amerykańska kultura. Załamujemy ręce, gdy słynny sportowiec skręci kostkę albo jakiejś gwieździe nie powiedzie się w małżeństwie, ale już mało nas obchodzi, że gdzieś w świecie sto milionów dzieci żyje na ulicach.

Aby lżej nam było dźwigać własne brzemię, najlepiej jest wziąć na siebie cudze.

Nie ma biedniejszych ludzi niż ci, którzy nie potrafią docenić dobrobytu w którym żyją.

Miłość jest silniejsza od bólu.

W życiu jak w powieści – wszystko zatacza koło.

Miłość nigdy nie jest prosta i rzadko kiedy bezbolesna.

Im głębiej studiuję historię, tym bardziej sobie uświadamiam, jak mało ludzkość się zmieniła. Scenariusze są wciąż te same, tylko aktorzy coraz inni.

Nadzieja sprawia, że chwytamy się wszystkiego, co nam podrzuci los.

Wszyscy nosimy w głowie obraz tego, jak powinno wyglądać nasze życie, namalowany pędzlem naszych pragnień i celów. Tymczasem w ostatecznym rozrachunku okazuje się, że ono nigdy nie wygląda tak, jak sobie wyobrażaliśmy. W tym tkwi tajemnica człowieczeństwa. Choć wolimy w to nie wierzyć, życie w znacznej części jest tylko reakcją na okoliczności.

Rozłąka jest dla miłości tym, czym wiatr dla ognia – małą gasi a wielką roznieca.

Uczucia są jak dzikie zwierzęta – nie doceniamy ich gwałtownej natury, dopóki nie otworzymy klatek.