Ostatnio dodane

W prawdziwym świecie uroda działa jak płot, który odgradza, trzyma cię na dystans.

Ogarnął go smutek, sięgnął głęboko w duszę, a potem rozszedł się po całym ciele jak fale na wodzie (…). Poczuł jak smutek zapuszcza w nim korzenie, mości się, jakby szukał przytulnego domu, a on nawet nie próbował z nim walczyć, bo w głębi duszy rozumiał, że byłoby to daremne.

Kochał ją miłością jak z filmu, aż krew tętniła mu w uszach. Kochał ją, kiedy się budziła, jak szła do łóżka, kochał od rana do wieczora, w każdej sekundzie doby (…) Kochałby ją gdyby miała krosty, płaskie piersi, meszek na górnej wardze. Kochałby ją bezzębną. Kochałby ją łysą (…). Na sam dźwięk jej imienia przebiegał go dreszcz.

Kiedy się komuś skarżymy, to tak, jakbyśmy prosili o pomoc, prosili tego, komu się zwierzamy, żeby się nami zajął.

Pewnie każdy człowiek czuje się bardzo osamotniony.

Tylu ludzi pojawia się w twoim życiu i tylu z niego znika. Setki, tysiące! Musisz wciąż trzymać drzwi otwarte, żeby mogli wejść! Ale to także oznacza, że musisz im pozwolić odejść!

Dopiero w takim tłumie zwykle dostrzega się, jak mało czasu spędza się z najbliższą osobą, z którą dzieli się życie i rzadko się z nią widuje.

Prawdziwa przyjaźń jest jak małżeństwo: na dobre i na złe, w dostatku i w biedzie. Gdy przychodzi chwila prawdy i nie jesteś w stanie ponieść ofiary, to co z ciebie za przyjaciel.

Ciężka choroba jest najgorszym wrogiem człowieka – wrogiem skazującym na bezwzględną śmierć. Wobec choroby nawet najbogatszy i najsilniejszy czuje się pokonany.

I jak można powiedzieć „Kocham Cię” komuś, kogo się kocha?

Na tym polega tragizm miłości, że człowiek nie może kochać niczego bardziej niż tego, za czym tęskni.

(…) kiedy chowasz twarz przed światem, sam nie widzisz świata.