Jonathan Safran Foer

Nagle poczułam się onieśmielona. Nie znałam tego uczucia. Przywykłam do uczucia wstydu. Onieśmielenie występuje wtedy, kiedy człowiek odwraca głowę od czegoś, czego pragnie. Wstyd jest wtedy, kiedy odwraca głowę od czegoś, czego nie chce.

– Dlaczego zasmucają cię piękne piosenki?

– Bo są nieprawdziwe.

– Zawsze?

– Nic nie jest jednocześnie piękne i prawdziwe.

Pewnie każdy człowiek czuje się bardzo osamotniony.

Bez względu na to, co będę czuł, nie okażę tego. Jeśli będę musiał płakać, to będę płakał wewnętrznie. Jeśli będę musiał krwawić, pokaleczę się. Jeśli serce zacznie mi bić jak szalone, to nie powiem o tym absolutnie nikomu. To w ogóle nie pomaga. Tylko dołuje innych.

Czułem się tego wieczoru, na tej scenie, pod tą czaszką, niewiarygodnie bliski wszystkiego we wszechświecie, ale także niesamowicie samotny. Zastanawiałem się po raz pierwszy w życiu czy życie warte jest tego całego trudu, jakiego wymagało. Co w nim konkretnie było tego warte? I co jest tak strasznego w byciu martwym na zawsze, w tym, że się nic nie czuje i nawet nie śni. A co tak wspaniałego w czuciu i istnieniu?

Tylu ludzi pojawia się w twoim życiu i tylu z niego znika. Setki, tysiące! Musisz wciąż trzymać drzwi otwarte, żeby mogli wejść! Ale to także oznacza, że musisz im pozwolić odejść!

I jak można powiedzieć „Kocham Cię” komuś, kogo się kocha?

Na tym polega tragizm miłości, że człowiek nie może kochać niczego bardziej niż tego, za czym tęskni.

(…) kiedy chowasz twarz przed światem, sam nie widzisz świata.

(…) był to jeden z najpiękniejszych dni w moim życiu, dzień, w którym przeżywałem swoje życie, w ogóle o nim nie myśląc.