Ostatnio dodane

Są to strome schody do nieba, wąskie i bez oparcia. Możesz iść prosto w górę, nie oglądając się za siebie. Kiedy utracisz równowagę, zranisz się boleśnie lecąc w dół. I zaczynasz wędrować od nowa, jeżeli masz jeszcze siły. Nie możesz się zatrzymać – nie da się żyć ani ustać na żadnej krawędzi, trzeba kroczyć lub spaść. I tak do końca życia.

Taki już jest człowiek, że nie chce pewnych rzeczy pojąć, kiedy trzeba.

Stan posiadania Barbary R.:

Mam psa, pisanie i prochy zalecone przez psychiatrę.

Mam rodziców, którzy mnie kochają bezgranicznie.

Mam trochę przelotnych koleżanek.

Mam miłość.

Mam głupią nadzieję, że może jeszcze warto pożyć.

Samotność mam i bezsenne noce.

I szaleństwo posiadam.

Jestem taka bogata…

Po co żyjesz na tym świecie, jeżeli nic z tego świata ci nie pasuje?

Skąd się bierze w człowieku tyle siły, kiedy wydaje się zupełnie przegrany, stracony, omotany tysiącami sprzeczności, nasłuchuje i wyłapuje jedną dźwięczna nutę, która go prowadzi w życie, trochę po omacku, lecz dobrą drogą.

Świata nie da się zmienić, ale zawsze można zmienić siebie.

Słowa – rany nie gojące się.

Kiedyś nadchodzi rozpacz, niepojęta i wszechogarniająca, życie staje się bezużyteczną rzeczą, pozbawioną istotnego sensu panującego nad całością.

Tak już ma być zawsze: poranek, gdy nie chce się wstawać, zmierzch, kiedy nie chce się jeszcze umierać, wieczór pełen obaw, niekończące się noce udręk. Już płakać nie potrafię, chyba nie potrafię. A kochać? Gdzie podziało się moje uczucie miłości? Boże, co ja z sobą zrobiłam.

Samotne umieranie jest lepsze niż samotne przeżywanie.

Sposób na przetrwanie – milczenie.

Sposób na życie – przetrwanie.

Sposób na milczenie – śmierć.

Samotność jest zniewalająca, zabija miłość, zabija osobowość.

Nie chcę być znowu ciekawym przypadkiem, beznadziejnym przypadkiem rokującym poprawę, przypadkiem w ogóle. Nie chcę być czubkiem, psychotropkiem, stukniętą wariatką. I nie chcę być normalna w waszym nienormalnym świecie.