Ostatnio dodane

– Chciałem powiedzieć (…) że na tym świecie jest chyba coś, dla czego warto żyć. Śmierć zastanowił się przez chwilę. KOTY, stwierdził w końcu. KOTY SĄ MIŁE.

– Nie będę latał na żadnym dywanie! – syknął [Rincewind]. – Mam lęk gruntu.

– Chciałeś powiedzieć: wysokości – poprawiła go Conena. – I nie bądź głuptasem.

– Wiem, co chciałem powiedzieć. To grunt zabija!

Gdyby porażka nie znała kary, sukces nie byłby nagrodą.

Nie szukają potraw wyszukanych czy egzotycznych, ale wolą dania konwencjonalne, jak embriony ptaków nielotów, mielone organy w powłoce jelit, plastry ciała świń czy bulwy bylin przypalane w zwierzęcym tłuszczu; w ich gwarze określa się je jako jajka, kiełbasę, bekon i frytki.

Matematyka nie jest tak ważna, za jaką się ją uważa.

– A czym byliby ludzie bez miłości?

GINĄCYM GATUNKIEM, odparł Śmierć.

Historia ma zwyczaj zmieniać ludzi, którzy myślą, że ją zmieniają.

Bagaż można opisać jako skrzyżowanie walizki z maniakalnym mordercą.

Kiedy ludzie przestają wierzyć w boga, on umiera. Jeśli ma wielu wyznawców, staje się silniejszy.

Powinno istnieć słowo określające mikroskopijną iskierkę nadziei, którą człowiek boi się dostrzec w lęku, że samo spojrzenie ją zgasi, jak przy próbie obejrzenia fotonu. Może tylko czekać przy niej, patrzeć obok niej, patrzeć poza nią, aż stanie się dość mocna, by zaistnieć realnie.

– Ale przecież wszyscy byliśmy kiedyś młodzi.

Śmierć rozważył to dokładnie.

– NIE, – stwierdził. – NIE WYDAJE MI SIĘ.

– Moja babcia mówiła, że umrzeć to jakby zasnąć – oświadczył Mort z odrobiną nadziei w głosie.

– TRUDNO MI TO STWIERDZIĆ. NIE ZDARZYŁO MI SIĘ ANI JEDNO, ANI DRUGIE.