Ostatnio dodane

Jak się dobrze przyjrzeć, wszystkim układa się parszywie, wszystkim bez wyjątku. Z czego, psia mać, wniosek, że człowiekowi nic nie jest w stanie pomóc.

Intelektualna góra porodziła filozoficzną mysz - [...] sam najgłośniej przyznawał, że była to mysz, w dodatku mocno niemrawa.

Z chwilą, gdy mój statek dostał się w infundybułę chronosynklastyczną, olśniła mnie myśl, że cokolwiek było - będzie zawsze, a cokolwiek będzie - zawsze było.

Rumfoord miał dłoń masywną, lecz nie zniekształconą jak dłoń człowieka skazanego po kres swoich dni na jedno i to samo zajęcie. Zgrubienia na dłoni Rumfoorda były równe i symetryczne, stanowiły owoce tysiąca radosnych trudów, jakimi para się czynna klasa próżniacza.

Życie to podróż, w trakcie której stopniowo wypuszczamy pamięć z rąk.

Kot bez pazurów! Bezsilne, nieszczęsne stworzenie. Jak poeta, który przestat bujać w obłokach albo geniusz w kleszczach demencji.

Okazuje się, że jedna drobnostka wystarczy, by rozproszyć uporczywe przygnębienie - podejrzane, ale paradoksalnie prawdziwe. Któż zgłębi tajemnice duszy ludzkiej?

[...] pierwszy raz pojął, jaka moc tkwi w pojedynczej zapałce, która rozjaśnia ciemność nawet po tym, jak jej płomień zmieni się w popiół. Choć ogień całkiem zgasł, powidok prowadził go jeszcze krótką chwilę...

Znasz to uczucie, gdy widzisz rzeczy nie z tego świata? Gdy do niego przywykniesz, zaczynasz dostrzegać, że świat rzeczywisty nijak do ciebie nie przystaje.

Ciało! Siedział wprost przede mną. Ciało! Był w szlafroku - był z ciałem swoim zażywnym, wychuchanym, pulchnawym i białawym, toaletowym i szlafrokowym! Siedział z tym ciałem, jak z walizką, czy nawet z neseserem.

Wkrótce zresztą zaczęło ją nieco gniewać, że on z kolei nie zadaje jej żadnych pytań, przyjmując ją jak gdyby na wiarę.

[...] ubodzy krewni słów prawdziwych - i ileż ich jest, tych maleńkich zaśmiecających słów, wypowiadanych szybko, na chwilę wypełniających pustkę.