Ostatnio dodane

Jak się robotnicy nawzajem wykańczają, to kapitalista śmieje się w kułak.

Podporządkowanie się usilnemu nakazowi zachowania godności przychodzi z trudem.

Zdałem sobie sprawę: co się robi bez strachu, to się nie liczy.

Czym jest człowiek? Niczym innym jak cząstką, udziałowcem, biernym uczestnikiem, elementem złożonej z elementów historii.

Kto rzucił bombę atomową, ten już nie zna żadnych hamulców.

Kto uważa, że stoi pod pręgierzem, ten obmyśla zemstę, która jednak z reguły trafia w próżnię bądź – (…) – wypuszcza papierowe kwiaty i niewypowiedziane zniewagi, przekleństwa, które właściwie miały być wabiącymi okrzykami.

Dla tego, kto widział pojedyncze trupy i wiele trupów, każdy kolejny dzień to wygrana.

Co pozostaje, to spontaniczne migawki przypadku, które pamięć archiwizuje.

Któż zdobędzie się na to, żeby z własnej woli irytować swoich chlebodawców?

Zrezygnować dać za wygraną machnąć ręką. Zamknąć się w sobie. Trzymać się z dala. Żyć już tylko czystą kontemplacją. Zatopić się w rozmyślaniach. I nie buntować się. Nie ma przecież nawet prądu, pod który warto by płynąć; za to cuchną tu i ówdzie stojące i zapewne rybne wody, dalej kanały, na których ruch jest uregulowany. Już tego nie przeoczam; ogarniam to wzrokiem nazbyt dokładnie.

Pokój? To już ja mogę tylko gorzko się śmiać. Jaki tam pokój! Ciągle strzelają to tu, to tam.

Wie pan – czasami mam nadzieję, że zdarzy się coś oczyszczającego; ale przecież nie zdarza się nic.