Ostatnio dodane

Bezustanne zajmowanie uczniów czczeniem Bóstwa należy do obowiązków mistrza duchowego i z szacunkiem kłaniamy się mistrzowi duchowemu, który to robi. Kuntī używa słowa śṛṇvanti, które oznacza, że naszą główną powinnością jest słuchanie o Kṛṣṇie. Musimy bardzo pragnąć słuchania. Dlaczego płacimy za studia i uczęszczamy na wykłady? Po to, żeby słuchać. Słuchając profesora zdobywamy wiedzę. Bhakta zaś nieprzerwanie słucha o Kṛṣṇie. Kto naprawdę usłyszał o Kṛṣṇie, zacznie intonować (gāyanti). Nauczający z naszego ruchu podróżują z miasta do miasta i z wioski do wioski, by głosić wśród ludzi chwałę Kṛṣṇy i intonować Jego święte imię. Abhīkṣṇaśaḥ oznacza, że czynności te należy wykonywać nieprzerwanie. Pan Caitanya Mahāprabhu poleca: kīrtanīyaḥ sadā hariḥ – intonowanie bez ustanku. Taka powinność spoczywa na bhaktach w ruchu świadomości Kṛṣṇy.

My, żywe istoty, jesteśmy dziećmi Boga, lecz zapomnieliśmy o tym i dlatego ze sobą walczymy. W szczęśliwej rodzinie wszystkie dzieci wiedzą, że ojciec dostarcza pożywienia każdemu z nich. Skoro są rodzeństwem, dlaczego mieliby walczyć? Gdy staniemy się świadomi Boga, świadomi Kṛṣṇy, ustaną wszelkie konflikty na świecie. Niedorzeczne określenia typu: „Jestem Amerykaninem”, „Jestem Hindusem”, „Jestem Rosjaninem”, „Jestem Chińczykiem” odejdą w niepamięć. Nasz ruch ma tak wielką moc oczyszczającą, że skoro tylko ludzie staną się świadomi Kṛṣṇy i zrozumieją, że wszystko należy do Boga, ustaną konflikty polityczne i narodowościowe.

Można dostać się na planety piekielne, na planety niebiańskie albo wrócić do Boga. Rozumny człowiek dojdzie do wniosku, że skoro i tak musi przygotować się do następnego życia, dlaczego nie miałby przygotować się do powrotu do domu, do Boga? Nasze obecne ciało zostanie zniszczone i będziemy musieli wejść w kolejne. Bhagavad-gīta (14.18) mówi nam, jakie to będzie ciało. Ūrdhvaṁ gacchanti sattva-sthāḥ. Ci którzy działają pod wpływem dobroci i unikają czterech rodzajów grzesznych czynności, wzniosą się w przyszłym życiu na wyższe planety. Żeby to osiągnąć, nie trzeba być czystym bhaktą Pana. Wystarczy przestrzegać zasad, co pozwala unikać grzechu, oraz pozostawać pod wpływem guṇy dobroci. Życie ludzkie służy czynieniu postępu duchowego. Jeśli zmarnujemy je na jedzenie, spanie, łączenie się w pary i obronę niczym psy czy koty, stracimy tę sposobność.

Dopóki utożsamiam się z określoną rodziną, z narodem, religią, rasą itd., nie mogę stać się świadomy Kṛṣṇy. Uważanie się za Amerykanina, Hindusa, Afrykanina lub ojca, matkę, męża, żonę tej czy tamtej osoby oznacza, że nadal jest się przywiązanym do materialnych określeń. Wszystkie te przywiązania odnoszą się do ciała, lecz ja jestem duszą, nie ciałem. Na tym polega istota zrozumienia. Skoro nie jestem ciałem, to czyim mógłbym być ojcem albo czyją matką? Najwyższym ojcem i najwyższą matką jest Kṛṣṇa. My jedynie gramy – niczym na scenie – rolę ojca, matki, siostry czy brata. Natura materialna zmusza nas do tańca, wmawiając nam, że należymy do tej rodziny i tego narodu. Pod jej dyktando tańczymy jak małpy.

Kṛṣṇa może dać nam cokolwiek chcemy, z wyzwoleniem (mukti) włącznie. Jest jednak bardzo ostrożny z przyznawaniem bhakti. Obdarzywszy kogoś bhakti, staje się jego własnością i narzędziem mimo swej potęgi. Rādhārāṇī, która symbolizuje najwyższą bhakti, ma tak wielką moc, że zdobyła Kṛṣṇę. Z tego względu bhaktowie szukają schronienia u Jej lotosowych stóp, gdyż jeśli Ona poleci kogoś Kṛṣṇie, Kṛṣṇa musi go przyjąć.

Pewna piękna historia o Śrīla Sanātanie Gosvāmīm opowiada, że zostawił on na stercie śmieci kamień filozoficzny. Jakiś biedak wziął go sobie, ale później zaczął się zastanawiać, dlaczego tak drogocenna rzecz leżała na śmietniku i poprosił Sanātanę o to, co ma najcenniejszego. Wówczas Sanātana dał mu święte imię Pana. Akiñcana znaczy „ten, kto nie ma nic materialnego do zaoferowania”. Prawdziwy bhakta, mahātmā, nie daje nikomu nic materialnego, gdyż sam porzucił już takie rzeczy. Może jednak dać to, co najcenniejsze, czyli Boga, Najwyższą Osobę, ponieważ Bóg stanowi wyłączną własność prawdziwego bhakty.

Kto podjął świadomość Kṛṣṇy, uważany jest za wybrańca losu, ponieważ znalazł sposób działania, dzięki któremu osiągnie doskonałość życia.

Nieuczciwość zdarza się uczciwym ludziom w pewnych sytuacjach. (…) Nieuczciwym się bywa, kiedy pokusa jest silna, wewnętrzne mechanizmy regulujące zachowanie dają zbyt słaby odpór a umysł podsuwa usłużnie usprawiedliwienia.

Świadomość Kṛṣṇy jest bardzo wzniosła. Powinniśmy spróbować zrozumieć ją w oparciu o Bhagavad-gītę i Śrīmad-Bhāgavatam i zająć zmysły służbą dla pana zmysłów (hṛṣīkena hṛṣīkeśa-sevanam). Wówczas zaznamy prawdziwego szczęścia.

Tylko ci, którym sprzyja szczęście mają sposobność obcowania z Kṛṣṇą i bhaktą Kṛṣṇy. W ten sposób zostają obdarzeni nasionkiem służby oddania, mantrą Hare Kṛṣṇa, a ich życie staje się wzniosłe. Kuntīdevī stara się skierować naszą uwagę ku Kṛṣṇie, Najwyższej Osobie, który jest niewidoczny dla wszystkich (alakṣya).

Prawie wszyscy znamy słowa Jezusa o nadstawianiu drugiego policzka, czy wypowiadaną czasem w podobnym kontekście frazę „do trzech razy sztuka” – nie chodzi w nich o godzenie się na krzywdzenie nas, poddawanie się złemu traktowaniu, lecz zbadanie, czy osoba, na której nam zależy jest w stanie zmienić się i nawiązać uczciwą relację. Jeśli nie jest w stanie zmienić swojego zachowania i zawodzi nasze zaufanie kolejny raz – podejmiemy uzasadnioną decyzję o zakończeniu relacji.

Zdrada jest blizną, która ma bardzo ważną, adaptacyjną funkcję: przypomina o tym, co się stało, dlaczego się stało i jak się stało. Pamiętanie o krzywdzie (ale nie jej rozpamiętywanie!) jest cenne. Dzięki niemu w przyszłości w podobnej sytuacji, jeśli taka będzie miała miejsce, możesz zareagować szybciej i bardziej zdecydowanie.