Ostatnio dodane

(...) czas doktór każdemu.

Piekło jest w nas. W środku. Każdy nosi je ze sobą, dopóki go nie pokona.

Codzienne życie pełne jest małych światełek, które nie pozwalają nam dostrzec wielkiego światła.

Nie po raz pierwszy widziałem siłownię, ale obraz tych wszystkich młodych ludzi, którzy po wyjściu z pracy biegali, żeby zrzucić z siebie frustrację i tłuszcz, wydawał mi się kwintesencją owej cywilizacji: biec, żeby biec, iść, żeby nigdzie nie dotrzeć.

(…) nie ma drogi na skróty: ani do zdrowia, ani do szczęścia, ani do mądrości. Żadna z tych rzeczy nie może być natychmiastowa.

Nie zrobisz kurczaka z rosołu.

Dla mnie starzenie się to czas większej szczerości, mniejszego skrępowania, czas, gdy można powiedzieć, co się myśli, a także więcej czasu poświęcić na to, co mnie wydaje się ważne, nawet gdy inni nie podzielają takiej opinii.

Dlatego podróżowanie niczemu nie służy. Jeśli ktoś nie ma nic w środku, nie znajdzie też nic na zewnątrz. Daremnie szukać po świecie czegoś, czego nie można odnaleźć w sobie.

Każdy nosi piekło w sobie. I każdy może z niego wyfrunąć.

Wielki postęp materialny nie pociągnął za sobą postępu duchowego. Wręcz przeciwnie, od kiedy człowiek stał się tak bogaty, pod tym względem nie był chyba nigdy tak biedny.

Ale jak to zawsze bywa, szukając jednej rzeczy, znajdujesz inną.

Spójrzmy na siebie w lustrze. Nie ma wątpliwości, że w ciągu ostatnich tysiącleci dokonaliśmy ogromnego postępu. Latamy jak ptaki, pływamy pod wodą jak ryby, docieramy na Księżyc i wysyłamy sondy na Marsa. Jesteśmy teraz nawet zdolni do klonowania życia. A jednak mimo to nie jesteśmy w zgodzie ani z samymi sobą, ani ze światem wokół nas. Zdeptaliśmy Ziemię, skaziliśmy rzeki i jeziora, wycięliśmy całe połacie lasów i zmieniliśmy w piekło życie zwierząt, z wyjątkiem tych niewielu, które nazywamy przyjaciółmi i które rozpieszczamy dopóty, dopóki służą nam jako namiastka towarzystwa ludzi.