Ostatnio dodane

Osiągnąwszy pewien wiek, mężczyźni trzymają się swego miejsca; skłonni są wierzyć, że nawet w nieszczęściu jakoś pogodzą się ze swym losem.

Wstyd, pojął. Dlatego to wszystko powiedział - ze wstydu [...]. Cóż to za potężna siła, która skłania człowieka, by mówił takie podłe rzeczy.

W zmarłym jest coś przytłaczającego. Śmierć sama w sobie jest władzą. Przemianą równie wspaniałą jak życie, a przecież o tyleż trudniejszą do zrozumienia.

Szkoła Publiczna [...] była neurotyczna. Pragnęła świata, w którym nie pojawia się nic nowego, w którym nie dochodzi do niespodzianek. A to rzeczywistość nerwicy natręctw; w żadnym razie nie był to zdrowy świat.

Dziwne, jak ludzie przywiązują się do przedmiotów, jakby były przedłużeniem ich ciał - coś w rodzaju maszynowej hipochondrii.

Śmierć wprawia wszystkich w zdenerwowanie, skłania do robienia niezwykłych rzeczy; wywołuje reakcję łańcuchową działań i emocji, która się rozprzestrzenia, wciąż dalej i dalej, obejmując coraz więcej ludzi i spraw.

[...] ludzie uważają chorobę psychiczną za ucieczkę! [...] To nie ucieczka, tylko kurczenie się życia do postaci - ostatecznie - butwiejącego, wilgotnego grobu, miejsca, w którym nic się nie dzieje, terenu absolutnej śmierci.

Choroba umysłowa - konieczność budowania obrazu swojego życia z relacji innych ludzi.

Człowiek ma zawsze do wyboru dwa miejsca. Dom i resztę świata z resztą ludzi.

Szkodliwa mniejszość rodzaju ludzkiego uważa podróże, nawet te krótkie, za sposobność do przyjemnych spotkań. Niektórzy gotowi są narzucać się obcym. Jeżeli zaliczasz się do większości, dla której podróż jest okazją do milczenia, refleksji i snu na jawie, takich podróżnych należy unikać.

Dopiero gdy jesteś dorosły, być może dopiero wtedy, gdy sam masz dzieci, doskonale rozumiesz, że zanim się urodziłeś, twoi rodzice żyli pełnią skomplikowanego życia.

[...] im więcej wiedziało się o czymś w szczególe, tym mniejsza była ogólna wiedza na ten temat.