Rodzice po to są, żeby się martwili. — Monika Szwaja

– Zastanawia się pani teraz, ile mam lat? (…) Osiemdziesiąt dwa. W grudniu skończę osiemdziesiąt trzy.

– Piękny wiek – powiedziała, bo nie wymyśliła niczego mądrzejszego. Pan Stefan skrzywił się.

– Piękny wiek to pani ma. Ja nie mam nawet pięknego charakteru.

Są silni ludzie i słabi ludzie, tak samo jak dobrzy i mniej dobrzy, a czy to kobiety, czy mężczyźni, to chyba nie ma specjalnie znaczenia.

Tylko idioci nie miewają wątpliwości.