Kurt Vonnegut

– Chłopcze – powiedział ojciec – pochodzisz z długiej linii stanowczych, zaradnych mikroskopijnych kijanek, z których każda wygrała swój wyścig.

Dwie najważniejsze siły sprawcze we Wszechświecie to Czas i Przypadek.

A najgorszą skazą jest to, że jesteśmy najzwyczajniej w świecie głupi. Przyznajcie to! Czy sądzicie, że Auschwitz był dowodem inteligencji?

Moją jedyną zasadą wpojoną mi przez Dziadka Willsa, którą uznawałem przez całe swoje dorosłe życie, jest, że wulgarny i sprośny język daje ludziom nie chcącym słuchać niewygodnych informacji prawo do zamykania na nas uszu i oczu.

Jaki to wstyd być człowiekiem.

Moje ostatnie słowa? „Życie żadnej istoty, nawet małej gąsienicy, nie jest dla niej przyjemnym doświadczeniem”.

Albert Einstein i Mark Twain pod koniec swojego życia porzucili wiarę w ludzkość, i to pomimo tego, że Twainowi nie dane było oglądać horroru I wojny światowej. Wojna stała się dzisiaj formą telewizyjnego programu rozrywkowego, a tym, co uczyniło I wojnę światową tak wciągającą były dwa amerykańskie wynalazki: drut kolczasty i karabin maszynowy.

Chciałbym urodzić się ptakiem – powiedział.

Chciałbym, żebyśmy wszyscy urodzili się ptakami.

(…) lecz sędzia przerwał jego wypowiedź i spytał: „Panie Hapgood, proszę bardzo, ukończył pan Harvard. Dlaczego ktoś z pana pozycją miałby wybrać takie życie, jakie pan prowadzi?”. Hapgood odpowiedział sędziemu: „Jak to? Ze względu na Kazanie na Górze, wysoki sądzie”.

Nikt dobrowolnie nie przyznaje się do tego, że jest wykorzystywany [...]. Człowiek nie przyznaje się do tego nawet sam przed sobą, aż do ostatniej chwili.

Życie jest zabawne, kiedy się tylko przestać nad nim zastanawiać.

Najgorsze, co mogłoby spotkać człowieka [...] to niewykorzystanie go przez nikogo, w żadnym celu.