Józef Ignacy Kraszewski

Wiadomo, że sławę rozumu zyskuje się najłatwiej, gdy się cudzy podziwia.

Ziemie, które Zakon trzymał, były kolonią niemiecką i zdobyczą dla przyszłych osadników, darem cesarskim i papieskim. Ci, co swojej własności bronili, wydawali się napastnikami, a napastnicy – pokrzywdzonymi.

Żaden wyżeł kuropatw tak nie zwęszy, jak ludzie pieniądze. Kto ich nie ma, niech się dmie jak chce – czci mu nie oddadzą.

Kobieta najostyglejsza znajduje przyjemność odgrzewając się przy młodym takim ognisku.

Zakon można znękać, ale go zabić nie potrafi nikt. Odrodziłby się w innej sukni, z innym znakiem, pod innym hasłem… z tym samym duchem. Zakon jest nieśmiertelny. My możemy paść wszyscy, on – nigdy.

Na zoranej pługiem żelaznym ziemi, choć ją zielone trawy i kwiaty okryją, zostają blizny na zawsze.

Słowo wiatr… ci co mówią wiele, zazwyczaj czynią mało.

Wy wszyscy (…) w tej naszej wierze i w jej zakonie szukacie dziś plam, odrzucacie ją pod pozorem, że krępuje wolność waszą, że was pęta. Spójrzcież na tych, którzy zrzucili z siebie tę niewolę: jak żyją i czy im z tym lepiej? Po owocach poznać drzewa, a jakież owoce zrodził libertynizm wasz, który żadnych praw i granic znać nie chce?

Myślisz, że stracona wiara odzyskuje się rozumem? Nie. Jak poszła, tak powraca przez serce.

Od kobiety, która pragnie zatrzymać, uciec jest niepodobieństwem.

Dowiedziona rzecz, że ci co sobą rządzić nie umieją, najlepiej drugimi potrafią…

Swawola zawsze więcej jedna przyjaciół niż surowość i karność.