José Carlos Somoza

Po co to wszystko?, po co w kółko to samo, po co wieczne tam i z powrotem? (…) po co wiecznie odprawiać rytuał codzienności.

Zadziwiające, jacy jesteśmy niewinni w chwilach poprzedzających katastrofę.

Samotność pragnie towarzystwa, a śmierć pragnie życia.

Podejrzewam, że mieszkając w dużym mieście, świat odbierasz bez emocji, czysto intelektualnie: ja potrzebuję czasu, żeby określić czy coś mi się podoba, czy nie. Podejrzewam, że oduczyliśmy się kochać i nienawidzą spontanicznie, pełną piersią, jak dzieci.

Dziwne, jak bardzo mnie drażni to, co niejednoznaczne, obraz, który coś mówi, a zarazem milczy.

Wszyscy tęsknimy za miękkością: rękawiczki z jagnięcej skórki, wełniane płaszcze, szaliki, wygodne buty; tymczasem świat składa się z ostrych krawędzi, a wkoło słychać tylko metaliczny szczęk; jak niewiele jest rzeczy miękkich, a jak dużo szorstkości, żyjemy niby w klatce najeżonej drzazgami, stale ryzykując, że rozpadniemy się jak wiązka trzciny, popękamy; ten świat zamieszkują same szkielety, zakryte i odsłonięte, ruchome I statyczne, jak po biało – czarnej inwazji nagich kości, toż to jeden wielki cmentarz: każde działanie oznacza rozpad, wszystko, co nowo powstałe, ma posmak destrukcji, a my niby upiory kroczymy wśród krzyży, marmuru, inskrypcji, krat I kamiennych aniołów, w porannej mgle, która nas przenika.

Cierpię na nic, ale nie sposób (…) wytłumaczyć, że nic jest daleko straszniejsze niż każde „coś”, jakie nas codziennie spotyka (…) w skrytości ducha żywię nadzieję, że nie zdążam donikąd, że nigdzie nie dotrę, że już zawsze będę tak biegł.

Niewykluczone, że różnica – subtelna – między rajem a piekłem polega na robieniu wszystkiego, o czym się pomyśli* Na tym polega różnica, wielka różnica między pokoleniami: starych grzech przerażą, młodych pociąga…

Tylko ignoranci wysyłają poufne wiadomości w formie, która nie rzuca się w oczy.

Zdarzają się chwile, kiedy myślimy, że wszystko, co dotychczas przeżyliśmy, było nieprawdziwe.

Państwo mi się podobają tak samo jak ja państwu, czyli ani trochę.

Wszystko, co jest, jest przeszłością.