Jane Austen

jest zarozumiałym, pompatycznym głupcem o ograniczonym umyśle, wiesz o tym, równie dobrze, jak ja; i tak samo, jak ja, musisz czuć, że kobieta, która chce go poślubić, nie może mieć po kolei w głowie

na tyle bardzo mało podobał się jej wyjazd, że powiedział jej, by napisała do niego i niemalże obiecał jej, iż odpowie na jej list

Dopiero zaczynają poznawać świat i jeszcze nie są gotowe na tę przykrą prawdę, że urodziwy młody człowiek też musi mieć z czego żyć, tak samo, jak i nieurodziwy.

Uważam też za niezmiernie istotne, by pastor darzył należytą uwagą każdego, zwłaszcza zaś tych, którym zawdzięcza swą pozycję.

– Często zwracałem uwagę, jak niezwykle mało młode damy zainteresowane są poważniejszymi księgami, choć te napisane są wyłącznie dla ich zbudowania.

Niech go pani zaprosi na obiad, panno Emmo, wybierze mu najlepszy kawałek ryby i kurczęcia, ale wybór żony pozostawi jemu. Proszę mi wierzyć, mężczyzna dwudzistosześcio- czy też dwudziestosiedmioletni potrafi sam dać sobie radę.

(…) głupstwa przestają być głupstwami, jeżeli czynią je ludzie rozsądni, w sposób jawny. Zły uczynek jest zawsze złym uczynkiem, ale szaleństwo nie zawsze jest szaleństwem. Wszystko zależy od charakteru tych, którzy je popełniają.

Bo gdyby wszystko zostało idealnie zaplanowane, to to, że przeżyję rozczarowanie, byłoby bardziej, niż pewne. (…) Plan, którego wszelkie elementy zapowiadają same wspaniałości, nie może nigdy naprawdę się udać;

Niewielu jest, jak sądzę ludzi, w Anglii, którzy tak naprawdę bardziej lubią muzykę i mają lepszy wrodzony gust, niż ja. Gdybym się kiedykolwiek uczyła, byłabym w tym absolutnie doskonała.

Odległość to nic, kiedy ktoś ma cel.

Sama jego twarz, głos, maniery od razu dowodziły, iż stanowi on wzór cnót.

– (…) Jest tylko jedna mężatka na świecie, której pozwoliłbym zapraszać do Donwell wszystkich gości, jakich uzna za stosowne, a tą jedyną jest…

– Pani Weston jak sądzę – przerwała mu pani Elton.

– Nie, pani Knightley… a dopóki jej nie ma, sam zajmę się tą sprawą.