Jane Austen

Doprawdy, to było niemal ponad moje siły siedzieć i wołać na mopsika, żeby nie biegał po rabatach.

(…) nowe osiągnięcie zawsze przewyższa poniesioną stratę.

Słowo daję, Emmo, kiedy słyszę, jak pani pomiata rozumem, którym pani sama jest obdarzona, gotów jestem niemal dać się przekonać. Lepiej być całkowicie pozbawionym rozumu, niż robić z niego tak zły użytek, jak pani to czyni.

Zastanawiam się, kto pierwszy odkrył, jak skutecznie poezja potrafi zniszczyć uczucie.

zaś Jej Wielmożność znów zadawała dokładne pytania o każdy szczegół ich podróży, dawała im wskazówki dotyczące najwłaściwszego sposobu pakowania, a taki nacisk kładła na układanie sukien w jedynie słuszny sposób, że Maria czuła się po powrocie na plebanię zobowiązana wypakować to, co spakowała w ciągu dnia, i zacząć pakować od początku.

„Powinien Pan oczywiście wybaczyć im, jako chrześcijanin, lecz nigdy nie dopuścić ich przed swe oblicze ani nie zezwolić na to, by ich imiona były wspomniane w Pańskiej obecności.”

[Pani Bennet] Zakończyła swoje wywody najlepszymi życzeniami, by lady Lucas mogła jak najprędzej przeżyć podobną radość. Promieniowało z niej jednak zwycięskie przekonanie, iż nie ma na to najmniejszych nadziei.

Jedna połowa ludzi na świecie nie potrafi zrozumieć, dlaczego drugiej połowie coś sprawia przyjemność.

Kobieta nie może poślubić mężczyzny tylko dlatego, że ten się jej oświadczył, albo dlatego, że ją kocha i potrafi napisać znośny list.

Pani Bennet była rozwlekła w swych życzeniach wszelkiego szczęścia dla córki i dogłębnie przejmująca w nakazach, by ta nie omijała żadnej sposobności do zabawienia się tak bardzo, jak to tylko możliwe: rada, co do której był wszelki powód wierzyć, że na pewno będzie wysłuchana;

Bo często spostrzegam, że rezygnacja nigdy nie jest tak doskonała, jak wtedy, gdy odmówiona nam aprobata zaczyna tracić na wartości w naszych oczach.

typowa przyjemność głoszenia kazań do cierpiących o cierpliwości