Jan Kochanowski

Wiatrem nadziane puknęły nadzieje.

O nierządne królewstwo i zginienia bliskie!

Gdzie ani prawa ważą, ani sprawiedliwość

Ma miejsca, ale wszytko złotem kupić trzeba.

O boże na wielkiem niebie!

Drogo to, widzę, u ciebie,

Dać młodość i baczenie zaraz; jedno płacić

Drugiem trzeba; to dobre, a tego żal stracić.

Znał kto kiedy poetę trzeźwego?

Nie uczyni taki nic dobrego.

Żona uczciwa ozdoba mężowi

I najpierwsza podpora domowi.

By rozum był przy młodości:

Nigdy takiej obfitości

Pereł morze i ziemia złota nie urodzi,

Żeby tego nie mieli tym dostawać młodzi.

Serce roście patrząc na te czasy!

Upitym

Lepiej leżeć niż zabitym.

To pan zdaniem mojem,

Kto przestał na swojem.

Kto naprzód począł miłość dziecięciem malować,

Może mu się zaprawdę każdy podziwować;

Ten widział, że to ludzie bez rozumu prawie,

A wielkie dobra tracą przy tej głupiej sprawie.

Szlachetne zdrowie,

Nikt się nie dowie,

Jako smakujesz,

Aż się zepsujesz.

A jeśli komu droga otwarta do nieba,

Tym co służą Ojczyźnie.