Jack Kerouac

(…) pożądam po męsku i prostacko, nie potrafię się powstrzymać przed lubieżnymi skłonnościami i tak dalej, podobnie jak bez wątpienia większość moich męskich czytelników.

Rzuciłbym wszystko i zdałbym się na jej łaskę, a gdyby mnie nie chciała, po prostu skoczyłbym w przepaść z krawędzi świata.

Spytałem go kiedyś: – Co się z nami stanie po śmierci? – Po śmierci będziesz martwy, i tyle – odparł.

Znów na chodniku piętrzył się stos naszych wysłużonych walizek; czekała nas jeszcze dalsza droga. Ale co tam, droga to życie.

Żałowałem głęboko, że cały świat nie zajmuje się z taką powagą zdrową żywnością, jak rakietami, karabinami, wybuchami nuklearnymi, wydając pieniądze, które moglibyśmy spokojnie przejeść, na to, ażeby posłać całą ludzkość do bozi.

Jak ciepły może być świat, potrzebujesz tylko kilku symbolicznych monet, a dopuszczą cię do ciepła i jedzenia ile tylko chcesz, nie musisz obdzierać się ze skóry i gryźć własnych kości na ulicy, takie miejsca zaprojektowano po to, aby dawać schronienie i pociechę tym skórom-i-kościom, które przychodzą tu po odrobinę szczęścia.

(…) dla mnie górska wspinaczka to nie zdobywanie szczytów, ale po prostu łazęga po górach.

Żaden dorosły kutas po zaliczeniu swej zdobyczy nie rozmyśla w domu za bardzo nad uwiądem miłości dla zdobytej kobiety, jej piękną czarną brwią i tak dalej – koniec spowiedzi.

Bo za mną nie było już nic, spaliłem wszystkie mosty i nic mnie nie trzymało.

Pragnąłem jej aż do bólu; wtuliłem głowę w jej piękne włosy. Jej drobne ramiona doprowadzały mnie do szaleństwa; ściskałem ją bez końca w objęciach. A ona była wniebowzięta.

Postanowiłem ukryć się z Terry przed światem na jeszcze jedną noc; gwiżdżę na to, co będzie nazajutrz.

Każdy wybój, wzniesienie i równina osnuwały tajemnicą moją tęsknotę.