Irmina Kosmala

Ludzka wyobraźnia jest jak Wszechświat, myślę, bezkresna, mroczna i niekiedy zimna jak On.

Nie trzeba brać tego, co się dostaje. I przestać myśleć, że ciało jest karą.

Węszę. Jak czujny pies poszukuję prób zawłaszczenia, co moje. A potem za każdym razem brzydzę się sobą za to przeprowadzone cichaczem śledztwo.

Wszystkim dookoła rozdajesz wskazówki, dobre słowa. Może już czas, byś zatroszczył się o siebie?

Pierwsze kłótnie są jak tornado. Zmiatają nas na chwilę z powierzchni ziemi. Trudno się po nich pozbierać.

Od dawna w żaden ciuch się nie mieszczę. I znów dopada mnie ta smutna myśl, że dla miłości organizm buzuje i spala wszystko, co może, a jak tego czegoś nie ma, no to niestety rozchodzimy się w sobie na boki.

Przed nim nie miała nikogo innego. Takie historie wiążą ciało i umysł kobiety na zawsze.

W naszej sielskiej, cieplutkiej domowej kwarantannie komin się zatkał i teraz dusimy się obydwoje. Krztusimy sobą.

Miłość – to przeczucie istnienia, że będę kimś więcej niż dotąd.

Nie każdy byt stworzony jest do myślenia.

Wyglądała jak tłusta larwa, gdy swój mięsisty język wsuwała codziennie o dziesiątej rano, siorbiąc przy tym kakao, w czekoladową baryłeczkę, by wyssać z niej resztki wypitego przez niego wcześniej likieru. Tak, zdecydowanie dziecko, które zaraz wychyli się z jej ciemnej jamy na światło, nie wzbudzi w nim żadnych wzniosłych uczuć.

Ziemia, która nas nosi i karmi, jest wiekiem naszej trumny. Przed tym ciemnym przeznaczeniem nie ma donikąd ucieczki.