Ian McEwan

Początek świadomego życia był końcem iluzji, iluzji niebycia, erupcją realności.

Nikt nie ustrzeże pustego domu [...].

[...] matka nie była moim wymysłem ani wynalazkiem sióstr, a jednak wciąż od nowa wyobrażałem ją sobie i zarazem odrzucałem.

Jestem taka zmęczona, leżąc tutaj i nic nie robiąc przez cały dzień.

Wszyscy obawialiśmy się jej trochę, kiedy milczała, ale znów przekonywała śpiewnym, rozmarzonym głosem, że to ona lęka się odrobinę nas, więc dlatego milczy.

Ktoś płakał głośno. Czy to byłem ja?

[...] często zamyślała się głęboko, ale kiedy pytaliśmy, o czym tak duma, zawsze zapewniała uroczyście, że nie myślała o niczym.