Ian McEwan

Pesymizm jest zbyt łatwy, nawet apetyczny, to wizytówka i pióropusz intelektualistów na całym świecie. Uwalnia od wymyślania kategorii rozwiązań.

[...] jak każde dziecko rodziców, którzy się rozeszli, chcę ich ze sobą powtórnie spiknąć, tę komplementarną parę zasad azotowych, i w ten sposób skorelować swoją sytuację ze swym genomem.

„Cóż, mężczyźni są inni. Ale kto by się tym przejmował?”.

Wiem, że alkohol obniża moją inteligencję. Wszystkim ją obniża.

[...] zamieszkam [...] w odkarmionej, wolnej od plag Europie. W starej sklerotycznej Europie, stosunkowo grzecznej, prześladowanej przez swoje duchy, wystawionej na ataki agresorów.

Początek świadomego życia był końcem iluzji, iluzji niebycia, erupcją realności.

Nikt nie ustrzeże pustego domu [...].

[...] matka nie była moim wymysłem ani wynalazkiem sióstr, a jednak wciąż od nowa wyobrażałem ją sobie i zarazem odrzucałem.

Jestem taka zmęczona, leżąc tutaj i nic nie robiąc przez cały dzień.

Wszyscy obawialiśmy się jej trochę, kiedy milczała, ale znów przekonywała śpiewnym, rozmarzonym głosem, że to ona lęka się odrobinę nas, więc dlatego milczy.