Ian McEwan

Pewne przedsięwzięcia są skazane na porażkę od samego poczatku, nie przez tchórzostwo, lecz z samej ich natury.

[...] zabijając umysł, zabijamy wolę zabicia umysłu.

Między zalążkiem planu a jego realizacją leży cały szereg koszmarnych komplikacji.

[...] zło będzie trwało tak długo, aż złe zakończenie wyda się błogosławieństwem.

Słowa, z czego zaczynam zdawać sobie sprawę, mogą powodować, że coś staje się prawdą.

[...] nienarodzeni są stoikami o nieruchomych twarzach, zanurzonymi w owodni buddami.

Zawsze martwi nas stan rzeczy – tak to wygląda, gdy dysponuje się trudnym darem świadomości.

Pesymizm jest zbyt łatwy, nawet apetyczny, to wizytówka i pióropusz intelektualistów na całym świecie. Uwalnia od wymyślania kategorii rozwiązań.

[...] jak każde dziecko rodziców, którzy się rozeszli, chcę ich ze sobą powtórnie spiknąć, tę komplementarną parę zasad azotowych, i w ten sposób skorelować swoją sytuację ze swym genomem.

„Cóż, mężczyźni są inni. Ale kto by się tym przejmował?”.

Wiem, że alkohol obniża moją inteligencję. Wszystkim ją obniża.

[...] zamieszkam [...] w odkarmionej, wolnej od plag Europie. W starej sklerotycznej Europie, stosunkowo grzecznej, prześladowanej przez swoje duchy, wystawionej na ataki agresorów.