George R.R. Martin

Dąb pamięta żołądź, żołądź śni o dębie, a w obu żyje pniak.

Bogowie stworzyli ziemię dla wszystkich ludzi. Gdy jednak nadeszli królowie ze swymi koronami i stalowymi mieczami, oznajmili, że cała należy do nich. Mówili: „To moje drzewa. Nie wolno wam jeść tych jabłek. To mój strumień. Nie wolno wam łowić w nim ryb. To mój las. Nie wolno w nim polować. Moja ziemia, moja woda, mój zamek, moja córka, trzymajcie ręce z dala od nich, bo je wam odrąbię, ale jeśli przede mną klękniecie, to może pozwolę wam trochę powąchać”. Nazywacie nas złodziejami, ale złodziej przynajmniej musi być odważny, sprytny i szybki. Klękacz musi tylko klękać.

Była jego skarbem sekretnym

jego wstydem i nadzieją ratunku.

A twierdza i łańcuch były niczym

wobec jej pocałunków.

Bo od złotych dłoni zawsze chłodem wionie,

a dotyk kobiety jest ciepły…

A kim to jesteś, rzekł dumny lord,

że muszę ci się kłaniać?

Jedynie kotem innej maści,

takiego jestem zdania.

W płaszczu czerwonym albo złotym,

lew zawsze ma pazury.

Lecz moje równie ostre są

i sięgną twojej skóry.

Tak gadał ten lord Castamere

tęgiego zgrywając zucha,

Dziś w jego zamku płacze deszcz

którego nikt nie słucha.

Dziś w jego zamku płacze deszcz

i nie ma kto go słuchać.

(…) czyny są prawdziwsze od słów.

Czemu nie zostawią mnie w spokoju? Chcę odpocząć, to wszystko, odpocząć i trochę się przespać, a może trochę umrzeć.

– (…) a skoro już o tym mówimy, znajdź też łoże swej żony. (…)

– Dziękuję, znalazłem je. To ten mebel między oknem a kominkiem. Ma baldachim z aksamitu i materac wypchany gęsim puchem.

– Cieszę się, że o tym wiesz. Być może powinieneś też spróbować odnaleźć kobietę, która je z tobą dzieli.

Czasami sobie myślę, że wszyscy tylko udają odważnych, a wcale tacy nie są. Może to dzięki udawaniu stajemy się odważni.

(…) dobra groźba często jest skuteczniejsza niż cios.

Zdrada… to tylko słowo. Kiedy dwaj książęta walczą ze sobą o krzesło, na którym tylko jeden z nich może usiąść, zarówno wielcy lordowie, jak i prości ludzie muszą wybierać. Po bitwie zaś zwycięzców okrzykuje się wiernymi i lojalnymi ludźmi. Natomiast ci, którzy przegrali, będą od tej pory znani jako buntownicy i zdrajcy.

Wiedza mogła być równie cenna jak złoto, bardziej śmiercionośna niż sztylet.

(…) gdy idzie o kobiety, wszyscy mężczyźni są błaznami i wszyscy są rycerzami.