George R.R. Martin

Chłopcy sądzą, że nic się im nie może stać (…). Dorośli mężczyźni wiedzą, że to nieprawda.

Śmierć jest tak przerażająco ostateczna, tymczasem życie obfituje w niezliczoną ilość możliwości.

Skoro życie okazało się bezwartościowe, czym jest śmierć?

Wysłuchajcie mych słów i bądźcie świadkami mojej przysięgi. (…) Nadchodzi noc i zaczyna się moja warta. Zakończy ją tylko śmierć. Nie wezmę sobie żony, nie będę miał ziemi i nie spłodzę dzieci. Nie założę korony i zapomnę o zaszczytach. Będę żył i umrę na posterunku. Jestem mieczem w ciemności. Jestem strażnikiem na murach. Jestem ogniem, który odpędza zimno, światłem, które przynosi świt, rogiem, który budzi śpiących, tarczą, która osłania krainę człowieka. Moje życie i mój honor należą teraz do Nocnej Straży na tę noc i na wszystkie pozostałe.

– Jakieś paniątko z Tridentu skarży się, że ludzie twojego ojca spalili mu zamek, zgwałcili żonę i wybili wszystkich chłopów.

– Mam wrażenie, że to się nazywa wojna.

Czary to sos, którym głupcy polewają klęskę, chcąc ukryć smak własnej nieudolności.

Życie nie jest pieśnią, kochanie. Będziesz rozczarowana, gdy któregoś dnia przekonasz się o tym.

(…) wszyscy nosimy w sercu zbrodnię, lecz ludzie, którzy uciekają się do trucizny, nie zasługują nawet na pogardę.

Trucizna to broń tchórzy.

Ten, kto boi się przegrać, już przegrał.

(…) w smutku nawet najtęższy umysł tępieje (…).

W grze o tron zwycięża się albo umiera. Nie ma ziemi niczyjej.