Éric-Emmanuel Schmitt

Jesteś pamięcią mojej przyszłości.

– Bo są dwa rodzaje bólu, Oskar. Cierpienie fizyczne i cierpienie duchowe. Cierpienie fizyczne się znosi. Cierpienie duchowe się wybiera.

– Nienawidzę moich rodziców.

– To nienawidź ich z całej siły.

– Ty mi to mówisz, ciociu Różo?

– Tak, nienawidź ich z całej siły. To będzie tak, jakbyś miał kość do ogryzania. Kiedy już skończysz ją ogryzać, zobaczysz, że nie było warto.

Nieszczęścia zawsze chodzą parami.

Ludzie boją się umierać, bo odczuwają lęk przed nieznanym. Ale właśnie, co to jest nieznane? Proponuję ci, Oskarze, żebyś się nie bał, żebyś był ufny. Spójrz na twarz Pana Boga na krzyżu: znosi cierpienie fizyczne, ale nie cierpi duchowo, bo ufa. I nawet gwoździe już mu tak nie doskwierają. Powtarza sobie: boli mnie, ale nie ma w tym nic złego. To są korzyści, które przynosi wiara.

Ale mężczyzna i kobieta nigdy nie będą się kochać równie autentycznie jak dwóch przyjaciół, gdyż ich relacja jest zepsuta uwodzeniem. Odgrywają role. Gorzej, każde z nich szuka najpiękniejszej roli. Teatr. Komedia. Kłamstwo. Nie ma bezpieczeństwa w miłości, gdyż każdy myśli, że musi udawać, że nie może być kochanym takim, jaki jest. Pozory. Sztuczna fasada. Wielka miłość to udane i wciąż ponawiane kłamstwo.

Jak ma się osiemnaście lat, to nie wie się, co to zmęczenie.

Im więcej dostajesz po buzi, tym więcej możesz wytrzymać.

– Oskarze, z chorobą jest tak jak ze śmiercią. Jest faktem. Nie jest żadną karą.

– Najciekawsze pytania wciąż pozostają pytaniami. Kryją w sobie tajemnicę. Do każdej odpowiedzi trzeba dodać „być może”. Tylko na nieciekawe pytania można udzielić ostatecznych odpowiedzi.

– Chcesz powiedzieć, że dla „Życia” nie ma rozwiązania?

– Chcę powiedzieć, że dla „Życia” jest kilka rozwiązań, a więc nie ma żadnego.

– A ja myślę, ciociu, że dla życia nie ma innego rozwiązania niż żyć.

– Właściwie nie boję się nieznanego. Tylko trochę szkoda mi tracić to, co znam.

Żyjesz obok mnie. Ale nie ze mną.