Oliwkowy labirynt

W świecie negocjacji zawsze trzeba żądać trochę więcej, niż się naprawdę chce, żeby mieć podstawę do targów

Przezorny szczygieł nie buduje gniazda w sitowiu.

Dobrze jest mieć pieniądze i zdrowie potrzebne do ich wydawania.

Nie igra się z cudzymi pieniędzmi.

Niebezpieczeństwo prawdopodobne przeraża bardziej niż rzeczywistość.

Jako że jestem osłem, wszystko jest dla zagadką. Nie wiem, czy dużo tracę.

Doświadczenie nauczyło mnie, że mienie się na baczności polega zwykle na przybraniu przebiegłego wyrazu twarzy i pogodzeniu się z góry z tym, co nieuchronne.

Nikt nie wybiera swego charakteru i Bóg jeden wie, kto i jak sądzi nasze zasługi.

Czy miłość nasza była autentyczna, czy tak nam się tylko zdawało, czy była czymś więcej niż przelotny cień ptaka szybującego nad łanami zbóż?

My biedacy, jeśli statystyki mówią prawdę, jesteśmy ludźmi szpetnymi, kłamliwymi, o grubiańskim obejściu, niechlujnym odzieniu, a gdy słońce przygrzeje ździebko cuchniemy. Mamy, i owszem, pewne powody ku temu, które jednak, moim zdaniem, nie zmieniają faktów. Przy tym wszystkim pracujemy z zapałem i mamy wrodzone skłonności do dowcipu, wielkoduszności, skromności, uprzejmości i przywiązania, a nie do prostactwa, egoizmu i bezczelności, które ujawniłyby się natychmiast, gdyby nasze przeżycie nie zależało tak bardzo od podobania się innym. Myślę wreszcie, że gdybyśmy wszyscy byli bogaci i nie musieli tak tyrać, nie byłoby piłkarzy ani toreadorów, ani szansonistek, ani kurw, ani drobnych złodziejaszków, życie byłoby bardziej szare, a nasza planeta smutniejsza.

Samotność nigdy nie jest dobrą przyprawą życia, a w moim wieku wszystko, czego dotknie, zamienia w lód.

Aby zachować esencję, trzeba niekiedy zmienić formę.

Rany duszy nie zabliźniają się nigdy.

Każdemu z nas trudno przyznać, że w pewnym niemożliwym do powtórzenia momencie postawiliśmy wszystko na jeden obrót ruletki, nie zapytawszy najpierw o reguły gry. Ja też sądziłam, że życie jest inne. Potem znowu gramy, raz wygrywając, raz przegrywając, ale nic już nie jest takie samo: karty są znaczone, kości sfałszowane, żetony wędrują z kieszeni do kieszeni. Życie jest takie i nie ma sensu oskarżać je a posteriori o niesprawiedliwość.

Jak potężną bronią jest pieniądz, jakież drzwi potrafi otworzyć, jakież łańcuchy zerwać, jakież uczucia zmącić, ileż niechęci przekształcić w duszy.

Kto uderza pierwszy, uderza dwa razy.

Nikt nie wybiera swego charakteru i Bóg jeden wie, kto i jak sądzi nasze sługi.