Arturo Pérez-Reverte

Zdziwiłby się pan, jak wiele dziewczynek marzy, żeby się przebrać za księżniczkę, i ile dorosłych kobiet chciałoby się przebrać za dziwkę.

– W każdym razie zawsze czułem się przechodniem w twoim życiu.

– Dziwne, że to mówisz. Bo to ja byłam pewna jedynie swojej przelotnej obecności w twoim życiu.

Zapomnieć, z miną gracza potrafiącego przegrywać, którym kiedyś był, pogodzić się z tym, co jest, i z pokorą przyjąć, że nie będzie już tym, kim być nie może. Są jednak pewne odruchy, stwierdza. Istnieją instynkty, ciekawostki, które raz gubią ludzi, innym zaś razem sprawiają, że kulka wpada do odpowiedniej przegródki w ruletce. Drogi, które wbrew radom wynikającym z najbardziej podstawowej ostrożności nie dają się ominąć, kiedy tylko spocznie na nich wzrok. Kiedy kuszą odpowiedziami na pytania nigdy wcześniej niesformułowane.

Wątpliwości pozwalają zachować młodość. Pewność to jakby złośliwy wirus. Zarażasz się nim na starość.

– Gdyby można było cofnąć czas, być może wszystko… Nie wiem. Inaczej by było.

– Nigdy nie jest inaczej. Każdy niesie swoje jarzmo. Wszystko jest tak, jak miało być.

(…) my, kobiety, wcale nie czujemy tak słynnej wdzięczności za rycerskie czyny i uczucia, jak uważają mężczyźni. I często udowadniamy to, zakochując się w łajdakach albo grubiańskich chamach.

Uprzejmość nic nie kosztuje, a jest inwestycją na przyszłość.

(…) jedynym naprawdę łatwym dniem jest ten, który każdego wieczoru, zapadając w niespokojny i przerywany sen, udaje mu się zostawić za sobą.

Prawdziwy dżentelmen to taki mężczyzna, któremu nie zależy, czy jest postrzegany jako taki czy nie.

Bo w końcu każda kobieta w pewnym momencie swojego życia jest przejściowo ofiarą swojej macicy albo swojego serca.

Miny i gesty każdego człowieka odzwierciedlają to, co przeżył i co przeczytał.

Najgorszym złem w dziejach ludzkości było wynalezienie słowa. Wystarczy popatrzeć na psy. Są takie lojalne, bo nie potrafią mówić.