Arturo Pérez-Reverte

A kiedy poznałem księdza Priamo, zrozumiałem, czym jest wiara – nie zależy ona nawet od tego, czy Bóg istnieje, czy nie. Wiara to skok w ciemno w ramiona kogoś, kto cię przytuli… Jest ona pocieszeniem w chwili niepojętego lęku i bólu. Jest jak ufność dziecka wobec ręki, która wyciąga go z ciemności.

Przyjemnie jest być szczęśliwym, pomyślał. I mieć świadomość kiedy się nim jest.

Zdziwiłby się pan, jak wiele dziewczynek marzy, żeby się przebrać za księżniczkę, i ile dorosłych kobiet chciałoby się przebrać za dziwkę.

– W każdym razie zawsze czułem się przechodniem w twoim życiu.

– Dziwne, że to mówisz. Bo to ja byłam pewna jedynie swojej przelotnej obecności w twoim życiu.

Wątpliwości pozwalają zachować młodość. Pewność to jakby złośliwy wirus. Zarażasz się nim na starość.

– Gdyby można było cofnąć czas, być może wszystko… Nie wiem. Inaczej by było.

– Nigdy nie jest inaczej. Każdy niesie swoje jarzmo. Wszystko jest tak, jak miało być.

(…) my, kobiety, wcale nie czujemy tak słynnej wdzięczności za rycerskie czyny i uczucia, jak uważają mężczyźni. I często udowadniamy to, zakochując się w łajdakach albo grubiańskich chamach.

Uprzejmość nic nie kosztuje, a jest inwestycją na przyszłość.

(…) jedynym naprawdę łatwym dniem jest ten, który każdego wieczoru, zapadając w niespokojny i przerywany sen, udaje mu się zostawić za sobą.

Prawdziwy dżentelmen to taki mężczyzna, któremu nie zależy, czy jest postrzegany jako taki czy nie.

Bo w końcu każda kobieta w pewnym momencie swojego życia jest przejściowo ofiarą swojej macicy albo swojego serca.

Miny i gesty każdego człowieka odzwierciedlają to, co przeżył i co przeczytał.