Antoni Kępiński

Na ogół łatwiej jest podporządkować się rozkazom maszyny niż drugiego człowieka.

Z maszyną nie ma dyskusji. Jeśli chce się z niej korzystać, musi się jej słuchać.

Ludzie spieszą się w pracy, dlatego niedbale ją wykonują; spieszą się w używaniu życia, dlatego jego smaku nie odczuwają; spieszą się w odpoczynku, dlatego nie mogą wypocząć.

Jednym z paradoksów życia jest może to, że nie ma spraw idealnie dobrych czy złych, że dobre ma cień złego, a złe – dobrego.

Człowiek idealnie sprawiedliwy nie patrzy na człowieka, o którym decyduje, swoimi oczyma, ale z punktu widzenia norm, których jest przedstawicielem.

Człowiek normalnie nie jest zdolny do decyzji absolutnie sprawiedliwych i nie może zasłonić sobie oczu jak przysłowiowa Temida.

Pies na uwięzi jest złym psem, niewolnik jest zawsze groźny.

Zabawa jest najlepszą szkołą życia dla dziecka.

Potrzeba twórczości, tj. narzucania otoczeniu swej wizji świata, jest jedną z zasadniczych cech człowieka.

Lęk przed starością stał się obsesją ludzi cywilizacji technicznej.

Poczucie, że „wypełniło się”, że już więcej nic stać się nie może, że weszło się już na drogę prowadzącą ku zniedołężnieniu i śmierci, jest chyba najtragiczniejszym przeżyciem starości.

Ludzie, którzy przyjmują swoją starość, nie robiąc z niej problemu, są młodsi od tych, którzy chcą za wszelką cenę zachować swoją młodość.