Wykluczenie ze świata społecznego, śmierć społeczna, równa się dla człowieka śmierci biologicznej. — Antoni Kępiński

Każdy człowiek, nawet najskromniejszy, zostawia ślad po sobie. Nie da się więc człowieka zamknąć w granicach jego narodzin i śmierci; jego życie zahacza o przeszłość i sięga w przyszłość.

Powiedzenie, że ktoś „umarł ze strachu”, nie jest tylko przenośnią.

Chyba nie ma ludzi, którzy by nigdy w życiu nie marzyli o śmierci i nie widzieli w niej jedynego rozwiązania.