Anne Rice

Patrzysz, ale nie widzisz. (…) Jak to się dzieje, że nie potrafisz zinterpretować tego, co widzisz?

Nasze wieczne życie jest dla nas zupełnie bezużyteczne, jeśli nie dostrzegamy piękna, które nas otacza – dzieła rąk ludzi śmiertelnych.

I bóg umiera, i bóg powstaje na nowo. Tym razem jednak nikt nie zostaje zbawiony.

Z ponurych proroków wieków minionych nowy wiek uczynił głupców.

Ci, których kochasz, są po prostu tymi… których kochasz.

Ty tworzysz życie, kiedy grasz (…) Tworzysz coś z niczego. Sprawiasz, że powstaje coś dobrego. Dla mnie to rzecz błogosławiona.

Nie ma dla nas miejsca; nie ma miejsca dla Boga ani diabła; niech nadprzyrodzone będzie tylko metaforą, bez względu na to, czy mamy do czynienia z sumą w katedrze Świętego Patryka czy z operowym Faustem sprzedającym duszę, czy też gwiazdą rocka udającą wampira.

Opowieść była jak ciemność, która eksploduje, ciemność, która zapada po wybuchu, a jej piękno było jak poświata tlących się węgielków dających tylko tyle światła, ile trzeba, aby się zorientować, jak nieprzeniknione ciemności panują wokoło.

Czy nie zdajesz sobie sprawy, że każdy z nas oddałby całą tę nieśmiertelność w zamian za jedno zwykłe ludzkie życie?

Twoje zło polega na tym, że nie potrafisz być zły, a ja muszę z tego powodu cierpieć.

Zło jest zawsze możliwe. A boskość jest odwiecznie trudna do pojęcia.

Jedyna moc, jaka istnieje, jest wewnątrz nas samych.