Alicja Lenczewska

Szanuj czas, który ci daję. On jest zbyt cenny, aby go marnować na niepotrzebne myśli. Bądź pilna i skupiona.

Nie zapominaj więc o Aniołach, którzy są najlepszymi twymi przyjaciółmi. Trwaj w skupieniu i modlitwie w ich otoczeniu, aby Bóg wypełnić cię Sobą. Abyś była zdolna przyjąć Jego wolę.

Dziecięctwo Boże polega na całkowitym uzależnieniu się od Boga.

Największym błędem jest samodzielność. Jest to jak gdyby powiedzenie Bogu: nie jesteś mi potrzebny, i jest w tym ślad pogardy i stawiania siebie ponad Bogiem.

Jakże często ci, którzy żyją ze Mną komunii, pogardzają innymi i izolują się od ludzi, których nazywają grzesznikami. A przecież w ludzkiej postaci przyszedłem do potrzebujących Mnie najbardziej. W ludzkiej postaci chcę to czynić teraz, posługując się tymi, którzy Mnie przyjmują. Bo przyjmują Mnie nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla tych, którym Mnie najbardziej brak.

Prosiłam za wielu: ześlij na nas Swego Ducha, Panie…

Nie mogę, bo nie chcą.

Abym mógł, twoja prośba musi być silniejsza niż ich niechęć.

Wszystko, cokolwiek czynisz swoim sercem, umysłem lub dłońmi – aby miało sens i wartość – musi zaczynać się od modlitwy i kończyć się modlitwą, i trwać w niej.

Starość jest po to, aby poznać swoją ślepotę, a poprzez nią opętanie ślepotą świata zapatrzonego w siebie: ludzi zużywających całą swoją energię na adorację samych siebie i wymuszanie na drugich tej adoracji.

Wasze małe ofiary mogą ocalić wielu, byleby składane były z miłością i w duchu miłosierdzia.

Lepszy jest ból prowadzący do życia, niż przyjemności powodujące śmierć.

Jeśli niekiedy nie stać cię na rozmowę ze Mną, na obcowanie ze Mną w Miłości – wypełniaj czas służbą – konkretnymi czynami. Czuwaj nad tym, aby był twórczo wykorzystany: albo w intymności ze Mną, albo w niesieniu Mojej miłości ludziom, albo w trudzie codziennych obowiązków. Czuwaj, aby nie było pustych miejsce, jałowych myśli, lub uczuć, lub działań.

Nie powinno być tak wielkiej różnicy między skupieniem modlitewnym a banalnością powszechnych sytuacji, rozmów, zachowań.

Nie trzeba przyjmować pozy, czy zmuszać się do powagi, do jakiejkolwiek sztuczności w zachowaniu.

Trzeba czuć Moją bliskość, uświadamiać Moją obecność zawsze.

Kochać Chrystusa trzeba w ludziach, bo On tam jest spragniony miłości.

Nie w abstrakcyjnych wyobrażeniach, lecz w konkretnych osobach, które znam i spotykam, zwłaszcza tych, w których brak miłości.

Na człowieka trzeba spoglądać nie z pozycji własnego egoizmu i roszczeń, lecz z pozycji Jezusa, który w nim jest, z nim się identyfikuje i cierpi, nie będąc kochanym lub nawet zauważonym.