Agnieszka Osiecka

Cytaty

  1. Cóż warte jest życie w barłogu,

    Gdy ciało uwiera i kiśnie,

    Czy na coś by przydał się Bogu

    Ktoś taki, kto nawet nie piśnie?

    s. 135

  2. Z braku adwokata

    Podjęłam się własnej obrony.

    Ale to tylko

    W obronie własnej.

    s. 93

  3. Niech żyje bal,

    bo to życie to bal jest nad bale,

    niech żyje bal,

    drugi raz nie zaproszą nas wcale,

    orkiestra gra,

    jeszcze tańczą i drzwi są otwarte,

    dzień wart jest dnia

    i to życie zachodu jest warte!

  4. …odjąć lato – żar w pamięci,

    odjąć zimę – bal w pamięci,

    odjąć ręce – mur w pamięci,

    odjąć wolność – wiatr w pamięci,

    odjąć ciebie – żal w pamięci,

    odjąć siebie – nic w pamięci.

    Dodać pamięć… Co w pamięci?

    s. 219

  5. Tylko taką mnie ścieżką poprowadź,

    gdzie śmieją się śmiechy w ciemności

    i gdzie muzyka gra, muzyka gra

    Nie daj mi Boże, broń Boże skosztować

    tak zwanej życiowej mądrości

    póki życie trwa!

  6. W październiku byłam jeszcze zielona,

    No, a w marcu – już matka i żona,

    Gdzieś tak w grudniu – wziął walizkę…

    I bez słowa –

    Śmieszny gest…

    A od sierpnia czy od września – to już jest

    Tak,

    Jak jest.

    s. 14

  7. Nie drżyjmy.

    Nie kryjmy

    dzioba w piasek.

    Ukażmy się w mieście

    bez masek!

    s. 7

  8. (…) Mężczyzna na niepogodę,

    Zwyczajny, nie odświętny,

    Przywróci ci urodę,

    Sekrety serca zna (…).

    s. 68

  9. Nauczeni w szkole skrywać to, co boli,

    Śnimy – że, śnimy – że

    Znów się obudzimy, znów się połączymy,

    Żeby żyć nie bardzo źle.

    s. 48

  10. Życie zazwyczaj trwa za krótko,

    chcesz coś powiedzieć – no to mów.

  11. Każde życie, powiadasz,

    to materiał na książkę.

    Czy aby na pewno?

    Czy moje też?

    Każda książka, powiadasz,

    to materiał na życie.

    Moja też?

    s. 6

  12. Szczęście to jest radość powtarzania. Jeśli ktoś stanął nad ranem w porcie, spojrzał w morze i zobaczył nagle jak niebo pęka i ze stalowej jamy wynurza się rdzawa kreska – jak w rozpalonym piecu – to znaczy… no właśnie, to nic nie znaczy. Bo ten, kto znalazł tam się jeden jedyny raz i się ucieszył raz szaleńczo, to nie jest jeszcze człowiek szczęśliwy. To jest człowiek, któremu się coś udało. (…) Ale człowiek, który chodzi na brzeg codziennie i za każdym razem jest olśniony, to jest człowiek szczęśliwy.