Agnieszka Osiecka

Źródło: Słowotok, s. 68.

W Łodzi wszędzie jeździło się tramwajem – do dalekiego Widzewa, na Bałuty i do akademika na Bystrzycką. I było w tych tramwajach coś czułego, opiekuńczego. Chybotał się człowiek pół godziny, godzinę, ale wiedział, że w końcu wydobędzie się z upiornego centrum i ujrzy schludne domki i rzewne ogródki Pabianic. Ulga.

Cóż warte jest życie w barłogu,

Gdy ciało uwiera i kiśnie,

Czy na coś by przydał się Bogu

Ktoś taki, kto nawet nie piśnie?

Z braku adwokata

Podjęłam się własnej obrony.

Ale to tylko

W obronie własnej.

Niech żyje bal,

bo to życie to bal jest nad bale,

niech żyje bal,

drugi raz nie zaproszą nas wcale,

orkiestra gra,

jeszcze tańczą i drzwi są otwarte,

dzień wart jest dnia

i to życie zachodu jest warte!

…odjąć lato – żar w pamięci,

odjąć zimę – bal w pamięci,

odjąć ręce – mur w pamięci,

odjąć wolność – wiatr w pamięci,

odjąć ciebie – żal w pamięci,

odjąć siebie – nic w pamięci.

Dodać pamięć… Co w pamięci?

Tylko taką mnie ścieżką poprowadź,

gdzie śmieją się śmiechy w ciemności

i gdzie muzyka gra, muzyka gra

Nie daj mi Boże, broń Boże skosztować

tak zwanej życiowej mądrości

póki życie trwa!

W październiku byłam jeszcze zielona,

No, a w marcu – już matka i żona,

Gdzieś tak w grudniu – wziął walizkę…

I bez słowa –

Śmieszny gest…

A od sierpnia czy od września – to już jest

Tak,

Jak jest.

Nie drżyjmy.

Nie kryjmy

dzioba w piasek.

Ukażmy się w mieście

bez masek!

Skoro wreszcie o grzechach mowa, trzeba koniecznie zapisać, że Mazury były w owym czasie także olbrzymią, zielonooką, pełną natchnionych szeptów, poślubną i bezślubną – sypialnią.

(…) Mężczyzna na niepogodę,

Zwyczajny, nie odświętny,

Przywróci ci urodę,

Sekrety serca zna (…).

Nauczeni w szkole skrywać to, co boli,

Śnimy – że, śnimy – że

Znów się obudzimy, znów się połączymy,

Żeby żyć nie bardzo źle.