Woody Allen

[...] gdyby zdarzyło mi się kiedyś mknąć z prędkością większą niż trzysta tysięcy kilometrów na sekundę i doścignąć światło sprzed wieków, to może bym się przeniósł w czasie do starożytnego Egiptu lub cesarstwa rzymskiego? Ale co bym tam robił? Właściwie nikogo nie znam.

Obudziłem się w piątek, a ponieważ wszechświat się rozszerza, znalezienie szlafroka zajęło mi więcej czasu niż zwykle. Przez to wyszedłem z pracy za późno, zważywszy zaś względność pojęć góry i dołu, wsiadłem do windy zmierzającej w stronę dachu, gdzie bardzo trudno złapać taksówkę.

O fizyce na pewno wiem tyle, że człowiekowi na brzegu czas upływa szybciej niż człowiekowi na łodzi, szczególnie kiedy człowiek na łodzi pływa z żoną.

Jak mogłem nie wiedzieć, że we wszechświecie istnieją rzeczy rzędu „długości Plancka”, liczące sobie jedną milionową jednej miliardowej części miliardowej części miliardowej części centymetra? Wyobraźcie sobie, jak trudno znaleźć takie maleństwo, kiedy upadnie na podłogę w ciemnej sali teatralnej.

Fizyka, jak się okazuje, zna odpowiedzi na wszystko niczym zrzędliwy krewny.

Zabawne, kiedyś zaprzysięgliśmy sobie miłość na wieki, a ona teraz nie chce mi powiedzieć, gdzie schowała kluczyki do auta.

[...] była zaklinaczką koni; na ranczu w Teksasie oswajała zwierzęta szeptaniem do ucha, przeżyła jednak załamanie nerwowe, kiedy koń odpowiedział, też szeptem.

Człowiek to jedyna istota, która nie da napiwku kelnerowi.

[...] my tu nie szyjemy, ot tak sobie, po prostu garniturów. My plasujemy naszych klientów w postmodernistycznej otulinie.

[...] wszystko jest względne. Patrzymy obaj na twarz, która pana zdaniem ma branie, a ja zobaczę coś, co się trafia tylko w sklepie wędkarskim w dziale żywej przynęty.

[...] aktorstwo to w 90 procentach głos [...].