Wilbur Smith

Szczególną przyjemność sprawiło mi przyznanie najmniej wygodnych koi na najnędzniejszych okrętach kapłanom i prawnikom, owym ssącym krew pchłom na zdrowym ciele państwa.

Ból to zaledwie jeszcze jeden przeciwnik, któremu należy stawić czoło i go pokonać.

Uważam, że nie ma w przyrodzie bardziej odrażającej bestii od krokodyla, może poza jadowitą żmiją.

Złoto i władza w cudowny sposób umacniają człowiecze postanowienia.

Wolność to przywilej, nie prawo.

Z muzyki biło niezrównane piękno. Radośnie ruszyłem, by odszukać grajka, skąd miałem wiedzieć, że była nim śmierć i że grała, by wezwać mnie do siebie?

Każda matka jest także kochanką i rzadko sprawia jej przyjemność widok syna zabieranego przez inną kobietę.

– Teraz, gdy opuszczasz mój dom i przestajesz znajdować się pod moją opieką, udajesz się bowiem do domu twojego małżonka, wręczam ci pożegnalny podarunek, tak byś zawsze pamiętała mnie jako kochającego ojca. Żądaj ode mnie każdej laski, ukochane dziecię. W tym radosnym dniu niczego ci nie odmówię.

On jest odbiciem, a nie zwierciadłem.

On jest muzyką, a nie lirą.

On jest kamieniem, a nie żłobiącym go dłutem.

On żyć będzie wiecznie.

On nie umrze powtórnie.

Otwieram twe usta, byś mógł ponownie przemówić.

Otwieram twe nozdrza, byś mógł oddychać.

Otwieram twe oczy, byś mógł raz jeszcze ujrzeć przepych tego świata i boskich

zaświatów, gdzie zamieszkiwać będziesz od tego dnia.

Przyśpieszam bicie twego serca, byś mógł żyć wiecznie.

Nie umrzesz powtórnie.

Żyć będziesz wiecznie.

– Powinieneś być prawnikiem – zaśmiał się Tanus. – Sprawiasz, że słowa tańczą jak im zagrasz.

Przerażenie jest zaraźliwe.

Ptaki leżały mi na dłoni drobne i lekkie, ich efektownego upierzenia nie zdołała przyćmić brzmieć.