Wilbur Smith

Sława i popularność rodzą zazdrość wśród możnych, a uwielbienie tłumu jest nietrwałe.

Zły pan lepszy niż żaden.

Twój wstyd jest dziełem twych własnych uczynków.

Obwiązuję cię, o tworze Setha,

Zamykam twe usta.

Ustąp przede mną, czerwona falo,

Cofnij się przede mną, czerwony kwiecie śmierci.

Przepędzam cię, o czerwony psie Setha.

Często zastanawiało mnie to, że każdy nasz król (…) poświęcał tak znaczna część swojego żywota i majątku wznoszeniu obszernych, wiecznotrwałych grobowców z granitu i marmuru, podczas gdy za życia nie przeszkadzało mu zamieszkiwanie w pałacu o ścianach z gliny i krytych strzechą dachach.

Dlaczego zwycięzcy mieliby marnować swe zasoby na ratowanie okaleczonych przeciwników, skoro jest mało prawdopodobne, by osiągnęli oni jakąkolwiek wartość jako niewolnicy, a gdyby pozostawiono ich przy życiu, mogliby wyzdrowieć i ponownie podnieść broń?

Lostris odezwała się pierwsza.

– Jesteś moim słońcem – wyszeptała. – Mrok spowija me dni bez ciebie.

-Jesteś Nilem mego serca – odrzekł cicho Tanus. – Wody twej miłości karmią mą duszę.

– Jesteś moim mężczyzną w tym świecie i wszystkich przyszłych światach.

– Jesteś moją kobietą i ślubuje ci miłość. Klnę się na oddech i krew Horusa – powiedział wyraźnie i głośno Tanus, a jego głos odbił się echem po kamiennych komnatach.

-Przyjmuję twoje ślubowanie i zwracam ci je po stokroć – krzyknęła Lostris. – Nikt nie jest w stanie wejść pomiędzy nas. Nic nie jest w stanie nas rozdzielić. Jesteśmy jednym na wieki.

Człowiek ma dość wrogów wśród ludzi, by nie musiał szukać ich wśród bogów.

Człowiek świeżo wyrwany z objęć śmiertelnego zagrożenia i stanu napięcia, staje się gadatliwy i podniecony.

Jakże piękna i nieśmiertelna jest twoja miłość, skoro nie chcesz nawet o nią walczyć?

Był to być może dziecięcy popis, lecz wciąż jest we mnie dość z chłopca, by bawił mnie wojskowy ceremoniał.

Nawet bóg ma swoje troski.