Wiesław Myśliwski

[...] pamięć tak naprawdę boi się swoich miejsc, pamięć jest chorobą wydziedziczenia.

Im człowiek dłużej żyje, tym mniej ludzi zna [...].

Bo człowiek jest tym, kim się czuje.

Kocha się tak samo przez wady i nieszczęścia i może nawet głębiej, a najgłębiej kocha się przez ból. Może być ktoś wysoki, zadbany, wymyty, pachnący, a nie ma go za co kochać.

Miłości trzeba się razem ze słowami uczyć. A może wcześniej od słów? A z pewnością wcześniej od czytania, pisania.

[...] kto nie doznaje w sobie śmierci, ten i nie doznaje życia [...].

[...] człowiek człowiekowi powinien być jak konfesjonał [...].

Wobec płaczu każde słowo jest nieme, żeby nie powiedzieć, upadłe.

Groby to najmądrzejsza księga.

Nie powinno się tyle pamiętać. Człowiek nie beczka. Nie wszystko się w nim zmieści.

[...] los to wyznaczona ci z mocy grobów przestrzeń.

W końcu wszystkie uczucia i wszystkie myśli prowadzą do złudzeń.