Cytaty o płaczu

71 cytatów · 58 autorów

Cytaty

  1. Płakać potrafi tylko ten, czyje serce jeszcze całkiem nie skamieniało.

  2. Jeżeli płaczesz nad tym, że w twoim życiu słońce zapadło za horyzontem, łzy przeszkodzą ci dostrzec piękno gwiazd

    s. 406

  3. Śmiech i łzy są najbliższymi krewniakami.

  4. Ludzkie łzy to z jednej strony wyraz ogromu cierpienia, lecz z drugiej strony ulga. Razem z łzami wypływa cierpienie by zrobić miejsce na nową, kolejną falę bólu. Inaczej ból przestałby się w nim mieścić...

  5. Skrył łzy gdzieś głęboko, tkwiły tam i gryzły jak drobinki szkła.

  6. Kiedy serce jest przepełnione, oczy zachodzą łzami.

  7. Te baby, wiecie, to wam nie bagatelka! Byle co – już płaczą! Tanie łzy mają!

  8. Poza tym jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada cicho na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy.

  9. Mam ochotę się rozpłakać. Ale przecież i tak nikt mi nie pomoże. Nikt…

  10. (...) każdy może sobie płakać do woli, jeśli tylko ma na to ochotę, i nikogo nie powinno to dziwić.

    s. 35

  11. Płakałam nie tylko nad jej, ale i nad jego losem. Czasami litujemy się nad ludźmi, którzy nie mają litości ani dla siebie, ani dla innych. Od pierwszego wejrzenia poznałam, że wie już, co się stało, a ponieważ patrzył w ziemię i poruszał ustami, dziwna myśl przyszła mi do głowy: może on się modli, może uciszyło się jego serce.

    s. 169

  12. Ralf spojrzał na niego w milczeniu. Na chwilę stanął mu przed oczami przelotny obraz dziwnego czaru, który kiedyś opromieniał tę plażę. Ale teraz wyspa jest spalona, martwa… Simon nie żyje, a Jack… Z oczu popłynęły mu łzy i łkanie wstrząsnęło ciałem. Po raz pierwszy na tej wyspie rozpłakał się, a wielkie spazmy żalu aż go skręcały. Na płonących gruzach wyspy, pod czarną chmurą dymu, rozległo się jego buczenie; zarażeni tym uczuciem inni malcy zaczęli też się trząść i łkać. A pośród nich, brudny, ze skołtunioną głową i zasmarkanym nosem Ralf płakał nad kresem niewinności, ciemnotą ludzkich serc i upadkiem w przepaść szczerego, mądrego przyjaciela, zwanego Prosiaczkiem.