Cytaty o duszy

Powierzam swą duszę dowolnemu bogu, który potrafi ją znaleźć.

Nigdzie bowiem nie schroni się człowiek spokojniej i łatwiej, jak do duszy własnej, zwłaszcza ten, kto ma taką ustroń wewnętrzną, że się natychmiast zupełny znajdzie spokój, jeżeli w nią się wpatrzy.

Duszyczką jesteś, dźwigającą trupa – powiedział Epiktet.

(…) Pinchas z Korca mówi, że człowieka poucza jego własna dusza. Nie ma człowieka, którego dusza nie pouczałaby bezustannie.

Dlaczego więc człowiek jej nie słucha? zamyśla się Nachman z Horodenki.

Dlatego, że dusza uczy bezustannie, ale wszystko mówi jeden raz i nie powtarza.

Bezkarnie deptać można po ciele, z którego wyleciała dusza.

(…) to jedna z największych tajemnic życia: duszę leczyć zmysłami, a zmysły duszą.

Dusza jest straszną rzeczywistością. Można ją kupić i sprzedać, i zamienić. Można ją zatruć i udoskonalić. Każdy z nas ma duszę. Wiem o tym.

Jak młode drzewo co roku wypuszcza gałązkę, która z biegiem lat staje się konarem i rodzi nowe gałązki, tak z młodej duszy co pewien czas wytryska nowa siła i staje się źródłem mnóstwa uczuć, uzdolnień i czynów. A jak na podciętym konarze usychają kwiaty i liście, tak w chorej duszy gorzknieją uczucia, słabnie energia i myśl rozwija się chaotycznie.

Tylko Duch, jeśli tchnie na glinę, może stworzyć Człowieka.

(…) tam, gdzie dominują cienie fikcyjnego świata, wśród sugestywnych złudzeń pojawia się niekiedy coś rzeczywistego, co jest pierwotne względem niedoskonałego ciała, choć równie jak ono ułomne, bez czego nie byłoby tych martwych słów i co kiedyś je ożywi – nieśmiertelna między mirażami dusza.

Nie należy się upierać przy tym, by dusza ściśle odpowiadała futerałowi ciała. Nic nie szkodzi, gdy widać kawałek duszy.

Czy za karę, że nie wierzę w duszę, nie mam duszy?