Cytaty o bogactwie

81 cytatów · 58 autorów

Cytaty

  1. Skoro diamenty są wieczne, jak lepiej wyrazić miłość, która – przynajmniej teoretycznie – trwa wiecznie? W jaki lepszy sposób zaznaczyć swą obecność jako Superklasa, wyróżnić się wśród miliardów innych mieszkańców świata z najniższego piętra piramidy społecznej?

  2. Ci, którzy zdobyli już wszystko, zbili takie fortuny, że starczy tego na kilka przyszłych pokoleń, ale jednocześnie utracili wpływy i zbyt późno zdali sobie sprawę, że władza jest ważniejsza od pieniędzy.

  3. Nie ma bogaczy doskonałych, takich, od których większym bogaczem stać się nie można.

  4. Jeżeli potrzebuje aż miliona akrów, żeby czuć się bogaty, to chyba dlatego, że czuje się wewnętrznie strasznie ubogi. A jeżeli jest ubogi duchowo, to nawet milion akrów nie da mu poczucia bogactwa. I może właśnie dlatego jest zawiedziony, że cokolwiek by zrobił, nie jest w stanie poczuć się bogatszym.

  5. Można zdobyczy mieć wiele: stada baranów i wdów,

    Cenne trójnogi i konie o grzywach złotopłomiennych.

    Lecz nie zdobędziesz już nigdy człowieczej duszy, nie złowisz

    Ani jej w locie nie wstrzymasz, gdy z warg na zawsze uleci.

  6. Wyróżniającą cechą własności, wynikającą ze splotu zasad jej nabywania i zachowywania, stanowi to, że nigdy nie jest rozdzielona równo. Dlatego wielkie jej zasoby, wzbudzające zawiść i wyzwalające zachłanność, chronić trzeba przed wszelkimi możliwymi niebezpieczeństwami. Wtedy tworzą one naturalny szaniec wokół całego wachlarza mniejszych majętności. Ta sama własność podzielona w toku naturalnego procesu między wielu nie ma tego samego oddziaływania.

  7. Oczywiście nie są to najdroższe sklepy świata, ale są one wystarczająco drogie, by normalny człowiek trzymał się od nich z daleka. I to w sensie ścisłym. Tam normalny człowiek nie tylko nie kupuje, tam w ogóle normalny człowiek nie zachodzi.

  8. Bogactwo to narzędzie wolności, ale pogoń za nim to droga do niewolnictwa.

  9. Lepszy spokój z okruchem suchara niźli pałac łez i waśni.

  10. Ojciec majora Majora był trzeźwo myślącym, bogobojnym człowiekiem (...). Jego specjalnością była lucerna i żył z tego, że jej nie uprawiał. Rząd płacił mu dobrze za każdy korzec lucerny, którego nie zebrał. Im więcej lucerny nie uprawiał, tym więcej pieniędzy dostawał od rządu i za każdy nie zarobiony grosz kupował ziemię, aby zwiększyć ilość nie uprawianej lucerny. Ojciec majora Majora pracował bez wytchnienia nad nieuprawianiem lucerny. Długie zimowe wieczory spędzał w domu nie naprawiając uprzęży i codziennie skoro południe zrywał się z łóżka, aby dopilnować, czy nic nie zostało zrobione. Mądrze inwestując stał się wkrótce najpoważniejszym nieproducentem lucerny w okolicy. Sąsiedzi przychodzili do niego po radę w najróżniejszych sprawach, gdyż dorobił się sporej fortuny, co było dowodem mądrości.

    – Jako posiejecie, tako będziecie zbierać – radził niezmiennie, na co sąsiedzi niezmiennie odpowiadali „Amen”.

  11. Odkryłem, że kiedy ludzie uważają cię za bogatego, zrobią dla ciebie wszystko. Tak naprawdę najbardziej potrzebują pomocy biedni, oni jednak nie bardzo mogą na nią liczyć.

  12. Dzisiaj trzeba mieć nie lada głowę, żeby nie zostać bogatym (...) Każdy głupiec potrafi dziś zbić majątek i większość z nich to robi. Ale co mają robić ludzie myślący i utalentowani? Wymieńcie na przykład choć jednego poetę, który dobrze zarabia.