Stephen King

Chłopak to niedorosły mężczyzna, a niedorośli ludzie używają mnóstwa głupich słów, które dla mnie są wszystkie warte tyle samo, czyli nic.

(...) lepiej żyć w gniewie niż w świecie składającym się wyłącznie z szarości.

(...) piętnaście po czwartej rano wszystko wydaje się możliwe. Absolutnie wszystko.

Ludzie, którzy mają całkowicie puste łby, zawsze żyją najdłużej.

(...) starość jest jak obrzydliwy deser podany po doskonałym posiłku.

(...) dom to coś, co się ludziom przytrafia, jak cera albo kolor oczu.

Chciałbym wiedzieć jedno: dlaczego nigdy nie ma się serii dobrych dni, w których nie przydarza ci się nic złego. Bo tak nie zdarza się nigdy, przynajmniej mnie się nie przytrafiło. Z mojego doświadczenia wynika, że najgorsze gówno czeka spokojnie na dzień, w którym zwala się na ciebie w ilościach hurtowych.

(...) uważał, że starość to legenda, sen, coś, co przytrafia się ludziom przeciętnym... ale nie jemu.

Człowiek się starzeje, w tym cały problem. Ty jeszcze nie wiesz, jak to jest, ale się dowiesz. Człowiek się starzeje i całe jego życie zaczyna przypominać mu sen, który się przyśnił podczas popołudniowej drzemki. Wiesz?

Kiedy przekroczony zostaje pewien poziom zła, nic się już nie poprawia, może być tylko gorzej i gorzej.

(...) kiedy głupota dosięga określonego dna, nie da się z nią żyć.

Zawsze nadchodzi taki moment, kiedy większość nas widzi sprawy z szerszej perspektywy i zdaje sobie sprawę, że los wcale ich nie chce pocałować, tylko dać pigułkę, która jest gorzka.