Stephen King

Pamiętaj, że maksyma „zobaczyć znaczy uwierzyć” to zwykłe odwracanie kota ogonem. Sztuka stanowi konkretny wytwór wiary w połączeniu z indywidualnymi oczekiwaniami, prowadzi do uświadomienia sobie istnienia świata, który bez tego nie byłby niczym więcej jak tylko woalem bezcelowej świadomości rozpiętym nad zatoką głębokiej tajemnicy. A poza tym – jeśli ty nie wierzysz w to, co widzisz, to kto uwierzy twoim dziełom?

Czy widziałem się jeszcze kiedyś za kierownicą? Nie za bardzo. Ale, rzecz jasna, Bóg uwielbia niespodzianki. Tak mawia Wireman.

Kiedy kłamstwo to za mało, musi wystarczyć prawda.

Słowa nie kamienie, nigdy mnie nie zranią.

(...) że ta uczciwa kobieta, nawet kiedy mówi prawdę, może czasem strzelić jakąś głupotę – ale kto umie dobrze kłamać, zawsze powtarza to samo.

Bóg okazał się bandą małych łobuzów grających na międzygwiezdnym Xboksie.

Zapomnienie to nie zawsze proces niezależny od człowieka. Czasami człowiek sobie tego życzy.

– To tylko fantazje – odpowiedziałem. – Cienie.

-Wiem coś o tym – mruknął. – Na cienie trzeba uważać. Bo inaczej mogą wyrosnąć im zęby. Naprawdę mogą. A czasem, kiedy chcesz zapalić światło, żeby je, nagle okazuje się, że nie ma prądu.

Każde zmartwienie w końcu się zużywa. Tak mawia Wireman.

Sztuka to magia, bez dwóch zdań, ale źródłem wszystkich dzieł sztuki, nawet tych najbardziej dziwacznych, jest szara codzienność.

Kiedy się ma tylko jedną rękę, trzeba mówić prawdę, kiedy tylko można. To nie Wireman; to ja sam tak mówię.

Odwaga to czyn, a nie pokaz. Prawdę, gdy wyjdzie na jaw, a jest zbyt straszna, by świat ją oglądał, można ukryć z powrotem. I to się zdarza. Z całą pewnością.

Każdego dnia.