Stephen King

Wiesz, czym są duchy? To mężczyźni i kobiety, którzy nie pogodzili się z przeszłością. To są prawdziwe duchy. Nie oni – machnęła ręką w stronę trumny [matki Polly] stojącej na podstawkach koło przypadkowo tak świeżo wykopanego grobu [ojca Polly]. – Martwi pozostają martwi. Chowamy ich i pozostają martwi.

Lepiej nie pieścić się z przeszłością. Liczą się nie te ciosy, które zadajemy, ale te, które zdołamy znieść.

Jego popęd płciowy zrobił sobie wakacje, może nawet wyjechał na stałe… no i dobrze. W minionych latach to urządzenie między nogami narobiło mu wystarczająco dużo kłopotów. To straszliwy wynalazek (…). Przez dwanaście lat człowiek nawet go nie zauważa, a przez następne pięćdziesiąt – a nawet sześćdziesiąt – biega z jego powodu w kółko jak jakiś stuknięty, łysy diabeł tasmański.

Gwarantujemy skuteczność wszystkiego. Oprócz jednej rzeczy. Po sprzedaży nie gwarantujemy skuteczności klienta.

Istotne jest to, że złe sny są o wiele lepsze od złych przebudzeń.

Czasami człowiek sądzi, że ujrzał już dno studni ludzkiej głupoty, ale spotyka kogoś, dzięki komu dowiaduje się, że ta studnia jednak nie ma dna.

Myślę, że na tym rzeczywiście polega oddziaływanie wszelkiej sztuki bez względu na to, czy chodzi o literaturę, rzeźbę czy nawet zamki z piasku. Pewne rzeczy po prostu przemawiają do nas. Tak jakby ludzie, którzy je zrobili, mówili do nas w naszych myślach.

Dziwna rzecz – być normalnym. Nie wiesz, kiedy przestajesz być normalny. Dowiadujesz się, że jesteś normalny, kiedy wracasz z krainy szaleństwa. Normalność jest jak dziwny, dziki ptak, który śpiewa ci w duszy nie dlatego, że musi, ale dlatego że chce.

Ale duma Ci zostanie. Przynajmniej dumę będziesz miała aż do końca. Bo czyż kobieta nie ma prawa do dumy? Kiedy nic jej już nie zostanie – ani serce, ani dusza, ani nawet mężczyzna, którego kocha – będziesz miała dumę, prawda? Niech będzie Ci ona mroczną, gorzką pociechą na resztę życia. Niech będzie. Musi być…

Każdy chciałby dostać coś za nic, nawet jeśli przyszłoby mu zapłacić za to wszystkim.

Być może to miłość porusza ziemię, ale [Polly] była przekonana, że to krzyki skrzywdzonych i cierpiących obracają wszechświat na jego długiej szklanej osi.

Nadziei nie można zabronić nikomu i nigdy.