Samuel Beckett

Jeden z łotrów został zbawiony. (Pauza) Przyzwoity procent.

VLADIMIR: Powinieneś był zostać poetą.

ESTRAGON: Byłem nim. (Wskazując na swoje łachmany.) Nie widać tego?

Cisza.

Jeden z łotrów został zbawiony. Przyzwoity procent.

Nic się nie dzieje, nikt nie przychodzi, nikt nie odchodzi, okropność.

VLADIMIR: Przecież nie możesz chodzić boso.

ESTRAGON: Jezus chodził.

VLADIMIR: Jezus! Co to ma wspólnego! Nie zamierzasz się z nim porównywać?

ESTRAGON: Całe życie się z nim porównuję.

VLADIMIR: Ale tam, gdzie on żył, było ciepło, sucho!

ESTRAGON: Tak. I szybko krzyżowali.

Oto właśnie cały człowiek, winę nogi zwala na but.

VLADIMIR: To co, idziemy?

ESTRAGON: Chodźmy.

Nie ruszają się

KURTYNA

Długa cisza

VLADIMIR: Powiedz coś!

ESTRAGON: Próbuję.

Długa cisza

VLADIMIR (z udręką): Powiedz cokolwiek!

ESTRAGON: Co robimy?

VLADIMIR: Czekamy na Godota?

ESTRAGON: A, racja.

Wszyscy rodzimy się szaleni. Niektórzy już tacy pozostają.

(…) w tym miejscu i w danym momencie ludzkość cała to my, czy nam się podoba, czy nie.