Paulo Coelho

Wyobraź sobie dwóch strażaków, którzy ugasili pożar w lesie. Jeden z nich ma twarz całą w sadzy, drugi jest zupełnie czysty. Który z nich umyje twarz w strumyku? Ten brudny popatrzy na swojego kolegę i będzie myślał że jest czysty. I odwrotnie, ten z czystą twarzą popatrzy na ubrudzonego kolegę i powie sobie w duchu: Pewnie ja też ta wyglądam, muszę się umyć

Nikt nie powinien zastanawiać się nad tym, dlaczego nie jest szczęśliwy. W tym pytaniu drzemie podstępny wirus, który wszystko niszczy. Jeśli sobie zadamy to pytanie, zaraz będziemy chcieli wiedzieć, co nas uszczęśliwia. A jeśli okaże się, że w naszym obecnym życiu tego brak, to albo natychmiast je zmienimy, albo poczujemy się jeszcze bardziej nieszczęśliwi.

Nikt nie jest samotny w swoich troskach. Zawsze istnieje ktoś, kto martwi się, cieszy albo tak samo cierpi jak ty. To dodaje ci sił, żeby stawić czoło wyzwaniom.

Iść ciągle dalej, zostawić za sobą historię, którą nam wmówiono, i wszystko, co nam narzucono.

Bez wątpienia jesteśmy katedrą. Ale co takiego znajduje się w pustej przestrzeni mojej wewnętrznej katedry?

Łaski nie da się zachować. Nie ma takiego banku, w którym mógłbym ją zdeponować i użyć, kiedy znowu będę w zgodzie z samym sobą.

Nikt nie wie, dlaczego prąd zniósł go na tę właśnie wyspę, a nie na tamtą, o której marzył.

Pomysł jest na tyle szalony, że postanawiam potraktować go poważnie.

Mój dzień był dobry, może nadejść noc.

Jeśli zacznę się zachowywać tak, jak tego ode mnie oczekują inni, stanę się ich niewolnikiem. Muszę narzucić sobie niesłychana dyscyplinę, by tego uniknąć, bo człowiek zawsze chce zrobić komuś przyjemność – a zwłaszcza sobie samemu.

Najważniejsze spotkania nie zawsze odbywają się przy elegancko zastawionych stołach, w klimatyzowanych restauracjach.

Miłość jest spleciona z wieloma różnymi sprawami: z obietnicami, obowiązkami wobec dzieci, rodziny, społeczeństwa…

– … a po jakimś czasie także z rozpaczą, samotnością, próbą kontrolowania tego, czego kontrolować się nie da.