Ostatnio dodane

Każdy człowiek, nawet najskromniejszy, zostawia ślad po sobie. Nie da się więc człowieka zamknąć w granicach jego narodzin i śmierci; jego życie zahacza o przeszłość i sięga w przyszłość.

Wykluczenie ze świata społecznego, śmierć społeczna, równa się dla człowieka śmierci biologicznej.

Powiedzenie, że ktoś „umarł ze strachu”, nie jest tylko przenośnią.

Chyba nie ma ludzi, którzy by nigdy w życiu nie marzyli o śmierci i nie widzieli w niej jedynego rozwiązania.

Im śmierć jest dalej, tym łatwiej się z nią flirtuje.

Medycyna zawsze pozostanie sztuką, gdyż lekarze będą mieć do czynienia z indywidualnym, zróżnicowanym człowiekiem, a nie z uogólnionym modelem.

Naukę i technikę można uważać za kontynuatorki magii.

Dotkliwie odczuwa się nadmiar wiedzy przy równoczesnym niedoborze mądrości.

W ogólnym obrachunku nie wiadomo do końca, kto wynosi większe korzyści ze wzajemnego współżycia: psychiatra czy jego pacjent.

Nie można drugiego człowieka obserwować, nie działając na niego.

Trzeba pić do dna, by dojść do dna swej duszy. A że dna tego w rzeczywistości nie ma, więc im głębiej się schodzi, tym większą ciemność się widzi i zapanowuje ochota skończenia ze sobą, w czym też alkohol pomaga, przynosząc zamiast śmierci utratę świadomości.

Można by wyróżnić kilka stylów picia: neurasteniczny, kontaktywny, dionizyjski, heroiczny i samobójczy.