Ostatnio dodane

Jesteśmy szaleńcami z tego szpitala przy szosie, psychoceramikami, stukniętymi garnkami ludzkości.

Dawne czasy to umarłe i przeszłe czasy.

Pierwszy umiera optymizm, po nim miłość, na końcu nadzieja.

Ale to wszystko prawda, nawet jeśli nie miało miejsca.

Jest tu tak przyjemnie (…) – że tylko wariat mógłby chcieć stąd uciec.

Jeśli ktoś ma zamknięte oczy, niełatwo jest przejrzeć go na wylot.

Dobrze wiedziała, że ludzie jak to ludzie, prędzej czy później odsuwają się od jednostek dających z siebie więcej, niż muszą, od świętych Mikołajów, misjonarzy, filantropów i zaczynają pytać: Co im to daje?

(…) jeśli człowiek nie ma się na baczności, ludzie zmuszą go do robienia tego, czego chcą, albo – jeśli jest uparty – do robienia czegoś wręcz odwrotnego, po prostu im na złość

Nic nie można poradzić na wydarzenia z przeszłości.

Nowa koncepcja jest taka, że będziemy złe przemieniać w dobre.

Jak można sprzedać swoje życie? Jak można sprzedać to, czym się jest?

Nasz oddział jest warsztatem naprawczym Kombinatu. Tu, w szpitalu, usuwa się usterki nabyte w miastach, w kościołach i w szkołach. Kiedy naprawiony wyrób powraca do społeczeństwa – zupełnie jak nowy, a czasami lepszy od nowego – szczęście rozsadza serce Wielkiej Oddziałowej; to, co do niej trafiło jako bryła szmelcu, jest teraz sprawną, wyregulowaną cząstką, chlubą całego zakładu i radością dla oka. Patrzcie, jak kroczy taki wyrób po świecie: z tym przyspawanym uśmiechem pasuje jak ulał do niewielkiej, przytulnej dzielnicy, w której właśnie rozkopano ulice, żeby przeprowadzić rury kanalizacyjne. W niczym mu tu nie wadzi. Nareszcie jest dostrojony do otoczenia...