Zielone CytatyOstatnio dodane
Najnowsze cytaty z książek w kolekcji Zielone Cytaty — fragmenty dodane przez czytelników, każdy z autorem, książką i stroną, z której pochodzi.
Któregoś dnia zatrzymałem się na moment w maleńkiej miejscowości, której nazwy nawet nie pamiętam, i wstąpiłem do białego kościółka przy drodze. Wewnątrz pachniało chłodem, było ciemno i tak pusto, jak być powinno z mojego punktu wiary, z którego można rozmawiać z Bogiem tylko w cztery oczy.
Ta książka, a ściślej przemyślenia, które były z nią związane, pogłębiły moją samotność. Formalnie nic się nie zmieniło – wśród wrzeszczących jestem niemową, wśród dewotów ateistą, wśród krwiożerczych antysemitów Żydem, wśród fanatycznych lewaków oficerem białej gwardii, wśród zwariowanych ekologów, którzy mylą elektrownie jądrowe z bombą atomową, jestem radioaktywną cząsteczką wzbogaconego uranu, a wśród głodnych chciałbym być manną. Lecz wychodzę z tej przygody pisarskiej smutniejszy i głębiej pogrążony w samotności.
Nie staraj się być nowoczesny. To jedyna rzecz, która – cokolwiek byś nie uczynił – niestety cię nie ominie.
VLADIMIR: Przecież nie możesz chodzić boso.
ESTRAGON: Jezus chodził.
VLADIMIR: Jezus! Co to ma wspólnego! Nie zamierzasz się z nim porównywać?
ESTRAGON: Całe życie się z nim porównuję.
VLADIMIR: Ale tam, gdzie on żył, było ciepło, sucho!
ESTRAGON: Tak. I szybko krzyżowali.
Oto właśnie cały człowiek, winę nogi zwala na but.
Jaką cudowną rzeczą jest oko! Swoje uważam za prawdziwy miękki aparat fotograficzny, który robi zdjęcia nie świata zewnętrznego, lecz mojej najtwardszej myśli i myśli jako takiej.
Błędy są prawie zawsze rzeczą świętą. Nigdy nie próbuj ich naprawiać. Co więcej: uzasadnij je racjonalnie, staraj się w pełni je zrozumieć. A wtedy będziesz mógł je uszlachetnić.
VLADIMIR: To co, idziemy?
ESTRAGON: Chodźmy.
Nie ruszają się
KURTYNA
Długa cisza
VLADIMIR: Powiedz coś!
ESTRAGON: Próbuję.
Długa cisza
VLADIMIR (z udręką): Powiedz cokolwiek!
ESTRAGON: Co robimy?
VLADIMIR: Czekamy na Godota?
ESTRAGON: A, racja.
Pierdzenie jest sztuką, a zatem rzeczą w życiu użyteczną.
Wszyscy rodzimy się szaleni. Niektórzy już tacy pozostają.
W wieku sześciu lat chciałem zostać kucharką. Kiedy miałem siedem – Napoleonem. Odtąd moja ambicja nie przestawała rosnąć, podobnie jak moja mania wielkości. Gdy miałem lat piętnaście, chciałem być Dalím i zostałem nim.
