Ostatnio dodane

Nikt nie chce oglądać, dajmy na to, dramatów wyzutych z nadziei, nikt nie chce, by ze sceny mówiono mu, że ludzkie serca są zepsute, że piekło to my sami i nasi bliźni. Ludzie chodzą do teatru, by śmiać się do rozpuku, by rzewnie zapłakać i by przypomniano im, jacyż to są zacni i prawi.

Natura nie popełnia błędów; dobro i zło to kategorie czysto ludzkie.

Raduj się całym sercem, bo słońce wstaje i zachodzi tak samo w każdym zakątku wszechświata.

Mówi się, iż w calutkim wszechświecie nie ma ma nic stałego, niczego pozostającego w równowadze, niczego trwałego, iż każdy dzień, niekiedy każda godzina przynosi coś nowego.

(…) nawet jeśli życie nie jest snem, to przynajmniej jest spektaklem, w którym okrutny absurd opowieści snuje się zawsze pośród kulis, a między niebem a ziemią nie ma większej i skuteczniejszej zemsty niż wykuwanie, słowo po słowie, piękna i przemyślności, by odnaleźć sens w bezsensie rzeczy.

A nie ma na świecie losu równie niefortunnego i gorzkiego jak los przeciętnego artysty, który w zawiści przeklinać musi swoich rywali i walczyć o zlecenia.

Bluźnierstwo zniewagą okrywa jedynie tego, kto sięga po nie, by szydzić z innych.

Nie wszystkie problemy mają tragiczny wymiar, a nawet legendarna postać może mieć bolesne, chociaż drobne kłopoty.

Ślepa wiara w głupie ideały sprawia, że ludzie zachowują się w sposób sprzeczny z własnym interesem.

Niektóre lekcje są bolesne, dyrektorze.

Jeśli przyjmiemy zaawansowaną technologię w jakiejkolwiek formie, zaczniemy szukać wymówek i usprawiedliwień uzasadniających korzystanie z niej. (…) Jeśli pozwolimy maszynom wykonywać za nas choćby prace fizyczne, wkrótce ponownie staną się naszymi panami.

Nigdy nie lekceważ zemsty jako czynnika motywującego ludzi.